เกาหยางเอ่ยวาจานี้ออกมา ดุจสายลมกรรโชกพัดใบไม้ร่วง กลืนกินหน้าจวนติ้งกั๋วกงทั้งสิ้น
เงียบงัน!
เงียบงันราวกับความตาย!
บ้าบิ่น!
บ้าบิ่นไร้ซึ่งกฎเกณฑ์!
บ้าบิ่นไร้ผู้ใดเสมอเหมือน!
เพียงลำพังตน ประกาศท้าทายสำนักวิชาทั้งใต้หล้า ชิงชัยญาณทัศนะที่ฉางอัน!
ช่างเป็นปณิธานอันยิ่งใหญ่ ความมั่นใจล้นเหลือ ความอหังการ์เสียเพียงใด!
วินาทีนั้น ทุกเสียงสงบนิ่ง สายลมหนาวพลันหยุดพัด
ผู้คนทั้งปวงล้วนตะลึงพรึงเพริดกับคำท้าอันพลิกฟ้าพลิกดินของเกาหยาง พวกเขามองร่างอันภาคภูมิที่ยืนตระหง่านกลางลาน ประหนึ่งมิได้เห็นมนุษย์ปุถุชน หากแต่เป็นบัณฑิตคลั่งผู้หมายเปรียบเทียบกับฟ้าดิน!
เฉิงเหวินหยวนชี้หน้าเกาหยาง ใบหน้าแก่ๆ ซีดขาวดุจกระดาษ ริมฝีปากสั่นเทาราวใบไม้กลางสายลม เสียงในลำคอระคักระคาก แต่มิอาจเปล่งเสียงใดออกมาได้
หลักธรรมที่เขาปกป้องมาตลอดชีวิต ดูเหมือน ณ วินาทีนี้ จะถูกอีกฝ่ายบดขยี้ด้วยวิถีที่ยิ่งใหญ่กว่า แผ่กว้างกว่า อย่างสิ้นเชิง!
ซูเหวินหลิงสีหน้าหมองคล้ำดั่งดิน ร่างน้อยๆ โอนเอน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ ความโกรธแค้น และความหวาดหวั่นเล็กน้อยที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากยอมรับ
เขารู้ตัวว่าเขาพ่ายแพ้!
เขามิเพียงไม่สามารถจัดการเกาหยางได้ หากยังผลักดันเขาให้ขึ้นสู่บัลลังก์ที่ผู้คนจับตามองไปทั่วหล้าด้วยมือของตัวเอง!
ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั้งใต้หล้า ผู้ใดจะกล้ากลั่นแกล้งเขาได้ง่ายๆ อีกเล่า?!