เมืองฉางอัน
ภายในเรือนลึกแห่งจวนสกุลซ่ง
ในห้องอบอุ่น กองไฟในเตากำลังลุกโชน ขับไล่ความหนาวเหน็บของฤดูหนาวอันรุนแรง
ซ่งชิงชิงสวมชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน กำลังถือกรรไกรเงิน ตัดแต่งกิ่งเหมยที่คดเคี้ยวไปมาอย่างประณีต
นางเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล ตั้งใจจดจ่อ ประหนึ่งจะทุ่มเทความในใจทั้งหมดลงบนต้นเหมยที่ท้าทายหิมะนี้
ทันใดนั้น
"รายงาน!"
"คุณหนู เรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!"
"หน้าจวนติ้งกั๋วกง ท่านเฉิงและท่านซูไปก่อเรื่อง ต้องการจะพาตัวเกาฉางเหวินไป ราชันย์แห่งความตายปกป้องอย่างแข็งแกร่ง ยืนยันว่าการรู้แล้วปฏิบัติได้คือหนทางของปราชญ์ ไม่ถอยแม้ก้าวเดียว ยังกล่าวคำโตอีกว่า หากผู้คนใต้หล้าเห็นว่านี่คือคำพูดนอกรีต เขาจะตั้งเวทีโต้วาที ท้าทายนักปราชญ์ทุกสำนักใต้หล้า อีกครึ่งเดือน จะเปิดอภิปรายอย่างเปิดเผยว่าหนทางของปราชญ์ที่แท้จริงคืออะไร!"
"ครืน!"
ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม!
ร่างของซ่งชิงชิงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ข้อมือของนางกระตุกอย่างแรง
"กร้วม"
เสียงดังกร้วม กิ่งเหมยที่งดงาม กำลังจะผลิดอก กลับถูกนางตัดขาดด้วยความเผลอ ร่วงลงบนโต๊ะ
ซ่งชิงชิงหันกลับมาด้วยความตกตะลึง ในแววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
นางจ้องมองสาวใช้ที่มารายงาน ริมฝีปากแดงอ้าออกเล็กน้อย ใบหน้าที่ขาวผ่องเดิมทีสีเลือดจางหายไปหมด
"เจ้าพูดจริงหรือ? เกาหยางเขาจะทำอะไร?"
ซ่งชิงชิงจ้องหน้าสาวใช้ เสียงมีแววสั่นเครือเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น
สาวใช้เห็นดังนั้น จึงกล่าวซ้ำอย่างระมัดระวัง: "คุณหนู เรื่องจริง!"
"ราชันย์แห่งความตายหน้าจวนติ้งกั๋วกง ต่อหน้าทุกคน ยอมรับเองว่าคำว่า 'รู้แล้วปฏิบัติได้' นั้นเขาพูดเอง ยิ่งกว่านั้น...ยังตั้งคำมั่นโต้วาทีต่อหน้าธารกำนัล ครึ่งเดือนต่อมา จะท้าทายทุกสำนักใต้หล้า ร่วมโต้วาทีถึงหนทางของปราชญ์!"