อืม?
มือที่ถือถ้วยชาของอู่จ้าวหยุดค้างเพียงเล็กน้อย
มาขอเฝ้ายามดึก?
นางแอบมองสีฟ้านอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว เงื่อนเดือนลอยสูงแล้ว ยามนี้ล่วงเลยยามลงกุญแจประตูวังมานาน
ผู้นี้ยังเลือกเวลาแบบนี้มา ตั้งใจจะทำสิ่งใดกันแน่?
ในโสตปัญญาของนางเองลอยคำพูดของเกาหยางขึ้นมาเองโดยไม่ได้เชิญ — "ฝ่าบาท กระหม่อมยังอยากกินปลาอยู่"
ใบหูของอู่จ้าวเริ่มร้อนวูบวาบ
ผู้นี้... หากไม่ได้มาทวงสิ่งนั้นยามเที่ยงคืนจริง ๆ แล้วจะไปเป็นอย่างอื่นได้อย่างไร?
"เรียกเข้ามา!"
อู่จ้าวสูดลมหายใจลึก ๆ ฝืนให้ตนเองสงบลง
ไม่ช้า
เกาหยางในฉลองพระองค์ฉลององค์สีเดือนขาวก้าวเข้าสู่ท้องพระโรง
ในใจอู่จ้าวเต็มไปด้วยความคิดนานัปการ แม้ตั้งใจจะเป็นผู้เปิดปากก่อน แซวเกาหยางเสียหน่อย
อย่างไรนะ? กลัวเจิ้นจะผิดสัญญา?
เจิ้นหน้าตาแบบคนที่ทำเช่นนั้นหรือ?
ทว่าเมื่อจ้องมองใบหน้าของเกาหยางอย่างพินิจพิเคราะห์ ความคิดเหล่านั้นก็มลายสูญไปในพริบตา
ดวงตาคู่นั้นของเกาหยาง ไม่มีแม้แต่ครึ่งหยดความคิดเศร้าหมางอย่างที่นางคิด
ตรงกันข้าม กลับหนักอึ้งน่ากลัวยิ่งนัก
นั่นหมายความว่า... เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!
"เกาชิง ข้าราชบุรุษมาเฝ้าเจิ้นยามดึกเช่นนี้ มีเรื่องใด?" อู่จ้าวเอ่ยถามขึ้นทันที พร้อมพระพักตร์เคร่งเครียด
เกาหยางเงยหน้าขึ้นมองอู่จ้าว
แสงเงื่อนปะปนกับแสงไฟตะเกียงแพรวพราว ตกอยู่บนฉลองพระองค์มังกรสีดำแดงของนาง ตกบนใบหน้าที่ไม่ได้แต่งแต้มแต่กลับยังงามหวาดเสียวนั้น