ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!
ณ ท้องพระโรง เสียงของเกาหยางดังขึ้น
ชั่วพริบตาเดียว เหล่าขุนนางต่างเงียบกริบ
แววตาทุกคู่จับจ้องไปที่เกาหยาง ภายในดวงตาฉายแววตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
การที่เกาหยางสังหารทูตซงหนู ในสายตาพวกเขา แทบจะเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว เพราะการแก้แค้นของซงหนูฉานอวี๋นั้นโหดเหี้ยมเกินไป
เกาหลินย่วนกลายเป็นคนพิการ
เกาเทียนหลงล้มป่วยด้วยเหตุนี้
ฉู่ชิงหลวนกับบุตรต้องถูกส่งไปอภิเษกสมานฉันท์กับซงหนู
แม้แต่ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็ถูกซงหนูฉานอวี๋หมายตา
พวกเขาเพียงตกตะลึงที่เกาหยางสังหารทูตซงหนูต่อหน้าที่ประชุม
แต่หาได้คิดจะออกรบไม่ ขุนนางที่ก้าวขึ้นมายืนบนท้องพระโรงได้ จะมีสักกี่คนที่โง่เขลา? ที่เฮ่อเหลียนฉากระทำเช่นนี้ ถึงขั้นจงใจไว้ชีวิตเกาหลินย่วนแล้วทำให้เป็นคนพิการ ก็เพื่อให้ทุกครั้งที่เกาหยางเห็นเกาหลินย่วน ความเกลียดชังในใจจะได้เพิ่มพูนขึ้นอีกขั้น
การวางแผนอย่างแยบยลเช่นนี้ ก็เพื่อให้เกาหยางกราบทูลขอออกรบด้วยอารมณ์ชั่ววูบ
การกระทำนี้ ตรงตามที่เฮ่อเหลียนฉาปรารถนา
แต่เกาหยางกลับทำเช่นนั้น
และในท้องพระโรง ในฐานะกวานจวินโหว กราบทูลขอออกรบ!
ใบหน้าของเหยียนเจิงซีดเผือด อดไม่ได้ที่จะมองไปทางอู่จ้าว
ดวงตาอันชราคู่นั้น เต็มไปด้วยความกังวลไม่รู้จบ
พูดตามตรง ยามนี้มหาจักรวรรดิเฉียนแข็งแกร่งพอแล้ว เขาไม่ต้องการจะรบ หากรบชนะได้ ก็ย่อมเป็นที่ยินดีของทุกฝ่าย แต่หากพ่ายแพ้... นั่นจะเป็นแรงกระแทกครั้งใหญ่ต่อราชสำนักและราษฎร
"เกาอ้ายชิง เจ้าต้องการคนเท่าใด?" อู่จ้าวตรัสถาม
เกาหยางได้ฟัง ประสานมือกล่าว "นอกจากองครักษ์ส่วนตัวแปดร้อยนายเดิมของกระหม่อมแล้ว กระหม่อมขอเพียงนักโทษประหารสามร้อยคน!"
"นักโทษประหารสามร้อยคน ก็เกินพอแล้ว!"
ครืน!
คำพูดของเกาหยางหลุดออกมา
เหล่าขุนนางพากันตะลึงงัน
นักโทษประหารสามร้อยคนรวมกับองครักษ์ส่วนตัวแปดร้อย ก็กล้าบุกลึกเข้าไปในทุ่งหญ้าโม่เป่ย เพื่อล้างแค้นต่อซงหนูต้าฉานอวี๋?