จวนจางฝู่ ห้องหนังสือ
ความอบอุ่นภายในห้องถูกสายลมที่พัดผ่านฉีกเปิดออกเป็นช่อง
จางผิงรวบรวมอาภรณ์หรูหราหนาแน่นขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงรับใช้ที่ยืนถือตะกร้าถ่านอยู่ข้างเตาไฟ
“ในห้องนี้ยังมีความอบอุ่นอยู่ เหตุใดจึงต้องเติมถ่านอีกเล่า?”
เขาทำหน้าตาเจ็บปวดรวดร้าว นิ้วมือทุบลงบนโต๊ะเสียงดังเป็นจังหวะ
“นี่คือความฟุ่มเฟือย!”
“นี่คือการสิ้นเปลือง!”
“นี่คือความน่าอับอาย!”
“บัดนี้ราคาถ่านไม้ในฉางอันพุ่งสูงถึงหนึ่งร้อยยี่สิบห้าเหวินแล้ว ยังไม่รีบดับไฟเสีย ต่อเมื่อความอบอุ่นในห้องมลายหายไปหมดแล้วจึงค่อยก่อใหม่!”
หญิงรับใช้ผู้งดงามถูกตำหนิจนมือไม้สั่น พยายามแก้ตัวเสียงเบา: “นายท่าน ข้าน้อยเพียงเกรงว่าท่านทั้งสองจะหนาว…”
จางโซ่วได้ยินก็พลันเดือดดาล
“บัดซบ!”
“ยังกล้าเถียงอีกหรือ? เมื่อความอบอุ่นในห้องมลายไปแล้ว เราสองพี่น้องยังสั่นได้!”
“หากยังกล้าเถียงอีก เชื่อหรือไม่ว่าจะจัดการเจ้า?”
หญิงรับใช้ได้ยินก็สั่นสะเทือนไปทั้งกาย น้ำตาคลอเบ้าแต่ไม่กล้าร้องไห้ ได้แต่ก้มหน้ารีบดับถ่านที่เติมเพิ่มลงไป
ยามนี้
คนสนิทของทั้งสอง ชายหนุ่มร่างเตี้ย ท่าทางตื่นเต้นเต็มหน้า วิ่งเข้ามา บนใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันเจิดจ้า
เมื่อเห็นชายหนุ่ม จางผิง จางโซ่วทั้งสองก็ค่อยๆ นั่งตัวตรง
“ลิงผอม เรื่องเจ้าไปจัดการสำเร็จหรือยัง?”
จางโซ่วเอ่ยถาม
ลิงผอมได้ยิน ก็หยิบกระดาษสัญญาสี่ห้าฉบับออกจากอก ส่งให้ทั้งสอง “นายท่านทั้งสอง ข้าน้อยไม่ทำให้ผิดหวัง!”
จางผิง จางโซ่วได้ยิน ก็พลันมีสีหน้าผ่องใสขึ้นมาทันที
พวกเขาคว้ากระดาษสัญญามา คลี่ออกวางบนโต๊ะ
จางโซ่วสีหน้าตื่นเต้น เอ่ยกับจางผิง: “พี่ใหญ่ รีบดูสิ! เพิ่งซื้อถ่านไม้สนชั้นดีสามพันจิน หนึ่งร้อยยี่สิบเหวินต่อจิน ต่ำกว่าราคาตลาดถึงห้าเหวิน!”