ครานี้ หลี่เฉิงเย่ทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว
เขาประสานมือคารวะเกาหยางแล้วเอ่ยว่า “ท่านอำมาตย์ นี่ก็วันที่สี่แล้ว จะไปสำนักคณิกาฟังเพลงอีกมิได้!”
“กองทัพผู้ชนะศึก ยังคงพำนักในชายแดนเนิ่นนาน มิใช่ธรรมเนียม!”
“ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา เรื่องนี้หากมองย่อม ๆ ก็เพียงผิดกฎระเบียบ แต่หากมองให้ลึกซึ้ง การกระทำเช่นนี้มีนัยแห่งการคิดทรยศ ต้องล้างตระกูลเก้าชั่วโคตร!”
เกาหยางได้ฟังก็ชะงักฝีเท้า
เขาถือพัดจีนเล่มหนึ่ง หันกลับไปมองหลี่เฉิงเย่ แล้วเอ่ยพลางยิ้มว่า “เจ้าเมืองหลี่ ท่านเห็นว่าข้าไร้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”
“ผู้น้อยมิได้มีเจตนาเช่นนั้น ขอท่านอัครมหาเสนาบดีโปรดทรงวินิจฉัย!”
“เจ้าเมืองหลี่วางใจเถิด ข้าทราบดีว่ากำลังทำสิ่งใด และยังหวงชีวิตยิ่งกว่าเจ้าเมืองหลี่เสียอีก ดังนั้นเจ้าเมืองหลี่จงผ่อนคลายตามข้าไปฟังเพลงเถิด ทุกสิ่งมีข้าแบกรับไว้”
น้ำเสียงของเกาหยางเบานัก สีหน้าก็ดูเป็นกันเองยิ่ง
ทว่าคำพูดนี้ตกสู่หูของหลี่เฉิงเย่ กลับไม่ต่างจากเสียงฟ้าคำราม ดังก้องสะเทือนเลื่อนลั่น!
เขาสามารถก้าวมาถึงตำแหน่งวันนี้ได้ ย่อมมิใช่คนธรรมดา เขาจับได้ถึงนัยที่ซ่อนอยู่ในวาจาของเกาหยาง
คำพูดครานี้ ชวนให้คิดลึกซึ้งนัก...
หรือว่า...
ทันใดนั้น หลี่เฉิงเย่คล้ายนึกสิ่งใดได้ รูม่านตาเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน ในใจก็บังเกิดคลื่นยักษ์ถั่งโถม
เกาหยางยิ้มพลางตบบ่าหลี่เฉิงเย่ “คงต้องฟังไปอีกสักสามสี่วัน หรือเจ็ดแปดวันกระมัง เจ้าเมืองหลี่คงลำบากอยู่บ้าง”
หลี่เฉิงเย่เร่งเอ่ยว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร ฟังเพลงนับเป็นเรื่องดี การฟังเพลงจะลำบากได้อย่างไร?”
“แต่หากฟังแต่เพลงก็ช่างน่าเบื่อหน่าย เมืองเยี่ยนเหมินของข้าอยู่ติดแดนแม่น้ำ หญิงสาวจากซีอวี้ก็มีอยู่มิใช่น้อย บางนางถึงขั้นสามารถระบำด้วยหน้าท้องได้ ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านเกาหยางมีอารมณ์สุนทรีย์ จะใคร่ชมการร่ายรำบ้างหรือไม่?”