ไม่ช้าไม่นาน
อ๋องจิ่งหังก็เดินทางกลับมา
"จิ่งหังเอ๋ย เกิดเรื่องใดขึ้น?" หลี่เหวินเสวียนถามร้อนรนอยู่ในใจ
อ๋องจิ่งหังเอ่ยด้วยสีหน้าซับซ้อนว่า "หลี่เซียงเอ๋ย ราชันย์แห่งความตายผู้นั้นช่างไร้มนุษยธรรมเหลือเกิน มีนักศึกษาหลายคนที่เคราะห์กรรมกว่าเจ้าเสียอีก"
"ว่าไงนะ?"
"ยังมีผู้เคราะห์ร้ายกว่าข้าอีกเชียวหรือ?"
หลี่เหวินเสวียนตกตะลึงเต็มใบหน้า
เคราะห์กรรมของเขาก็ชั่วร้ายจนน่าสยดสยองแล้ว แต่ยังมีนักศึกษาที่เลวร้ายกว่านี้อีก นี่ราชันย์แห่งความตายลงมือหลอกลวงพวกเขาจนตกอยู่ในสภาพใดกันแน่
หลี่ซินเยว่ได้ฟังเช่นนั้น ก็พลอยตกตะลึงตาม ใบหน้างดงามนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย
อ๋องจิ่งหังเอ่ยต่อว่า "แท้จริงแล้ว เรื่องการรั่วไหลของข้อสอบ ราชสำนักล่วงรู้มานานแล้ว ราชันย์แห่งความตายก็เริ่มเปลี่ยนข้อสอบมาตั้งแต่ต้น แต่เขาไม่ได้จับกุมใครทันที กลับปล่อยให้จูซานแห่งสำนักพนันเทียนเซียงและพวกยังคงขายข้อสอบไร้ค่าต่อไป ล่อให้ผู้ซื้อข้อสอบเพื่อทุจริตเข้าสู่กับดัก"
"เงินที่ได้จากการขายทั้งหมด ไม่ลดหย่อนแม้แต่เหรียญเดียว ล้วนหลั่งไหลเข้าคลังทรัพย์สาธารณะแห่งนักปราชญ์ยากไร้ทั้งสิ้น"
"ทั้งซุปเนื้อ ถ่านรังผึ้ง ค่ายารักษา การซ่อมแซมเรือนพักนอกกำแพงเมือง ตลอดจนค่าเดินทางกลับบ้านของนักศึกษาที่สอบตก ล้วนใช้จ่ายจากที่นี่"
"และบัดนี้คนเหล่านี้ถูกกองจิ่นอีเหว่ยจับกุมตามบัญชีรายชื่อจนครบ ต้องจ่ายเงินประกันก้อนหนึ่งจึงจะได้รับการปล่อยตัว มิฉะนั้นข้างนอกเล่าลือกันว่าจะถูกส่งไปเป็นชายขายบริการในหอนางโลม เพื่อใช้กายชำระหนี้"
อ๋องจิ่งหังหยุดคำชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายได้อย่างฝืดเคือง