แคว้นฉี
ตำหนักหนังสือ
จักรพรรดิฉีประทับนั่งบนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ดำมืดดุจก้นกระทะ
ใต้ท้องพระโรง เหล่าข้าราชการฝ่ายอักษรและฝ่ายบู๊เงียบสนิทดุจจักษัมแมลง ไม่มีผู้ใดกล้าเงยศีรษะขึ้นมอง
"ดาไจวหลังเปลี่ยนชื่อแล้ว อัตราอาชญากรรมบัดนี้เป็นเช่นไรแล้ว"
เสียงของจักรพรรดิฉีระเบิดก้องในท้องพระโรง สั่นสะเทือนถึงซี่หน้าต่างจนฮือฮาวไปทั้งตำหนัก
เสนาบดีหลิวเหวินเยี่ยนกัดฟันฝืนยืนออกมา เสียงแหบแห้ง "ขอพระราชทานอภัย... การเปลี่ยนชื่อครั้งนี้ดูเหมือนไม่เป็นผลมากนัก กลับเหมือนมีพลังอันพิเศษยิ่งบันดาลอยู่ในความมืดมิด ยิ่งทำให้พวกเขาคลั่งไคล้กว่าเดิม เดือนนี้ยังเพิ่มขึ้นอีก...สองส่วน"
"เพิ่มขึ้นอีกงั้นรึ"
พระพักตร์จักรพรรดิฉีเข้มขึ้น ทรงไม่อาจสงบพระทัย
"เดือนก่อนเพิ่มขึ้นห้าส่วน เดือนนี้เพิ่มขึ้นแค่สองส่วน เจิ้นควรขอบคุณฟ้าดินงั้นรึ!"
หยาดเหงื่อเย็นบนพระนลาฏของหลิวเหวินเยี่ยนไหลหยดแล้วหยดเล่า
ไม่มีผู้ใดกล้าตอบ
พระอุระของจักรพรรดิฉีขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง พระเนตรแดงช้ำเป็นเส้นเลือด
พระองค์ทรงเสียพระทัยจนแทบทรุดอีกครั้ง
ชั่วขณะนั้น พระประสงค์ที่จะลงทัณฑ์บรรพบุรุษของราชันย์แห่งความตายแทบถึงขีดสุด
แม้ทรงคิดว่า หากวันใดพระองค์ถูกความโกรธบีบจนสิ้นพระชนม์ ก็จะมุ่งตรงไปยังปรโลกเพื่อตามหาบรรพบุรุษของราชันย์แห่งความตาย แล้วลงทัณฑ์พวกเขาให้สาหัสโดยไม่ต้องพูดพรำอะไร
นี่มันกิริยาของมนุษย์หรือที่จะทำได้!
จักรพรรดิฉีสูดลมหายใจลึก บังคับพระองค์ให้สงบ แล้วตรัสถามว่า "เดือนก่อนนั้น ไอ้ตัวดีที่อ้างตนว่าเป็นหมอเทวะแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน อาศัยการหลอกลวงตลอดทาง สั่งจ่ายถั่วปาลิสามสิบชั่งให้แก่เจ้าเมืองต๋าโจวโดยอ้างว่า 'ถอนพิษบำรุงชีวิต' จนเจ้าเมืองท้องร่วงนอนติดเตียงเจ็ดวัน ได้ลงโทษหรือยัง"
คำนี้ตกลงมา
เจ้ากรมอาญาเจิ้งเหยียนฝืนยืนออกมา "ขอพระราชทานอภัย... ลงโทษแล้วพ่ะย่ะค่ะ พิพากษาจำคุกสามปี"
"สามปี?"
"เบาเช่นนี้เชียวรึ"
จักรพรรดิฉีพระเนตรแข็งกร้าว ทรงพิโรธเป็นอย่างยิ่ง
"ฝ่าบาท... ตามกฎหมายแห่งแคว้นฉี การสั่งยาผิดแต่ไม่ได้ทำให้ใครตาย โทษหนักสุดก็เพียงสามปี..."