"บุกเบิกเส้นทางเมื่อพบขุนเขา พาดสะพานเมื่อพบธารน้ำ เป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่แม้แต่นายอำเภอยังต้องนบนอบ?"
อ๋องเอ้อหมาจื่อพึมพำกับตนเอง ฟังคำพูดของเกาหยาง
วาจาของเกาหยางทำให้จิตใจเขาล่องลอยไปไกล
ใช่แล้ว หากโรงเตี๊ยมหลงเหมินเปลี่ยนสภาพสำเร็จ ความชั่วร้ายที่เขาก่อไว้แต่ก่อน ใครจะตามล้างตามเช็ดได้อีก?
เขาจะบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสามัญชนเสียด้วยซ้ำ!
ทั้งยังมีสถานะที่สั่นคลอนได้ยากขึ้น!
อ๋องเอ้อหมาจื่อจ้องมองเกาหยางอย่างจริงจัง แล้วเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง
"ฟังวาจาท่านเพียงประโยคเดียว ประเสริฐกว่าอ่านหนังสือสิบปี ข้าหวังเอ้อหมาจื่อช่างใจแคบนัก โรงเตี๊ยมหลงเหมินสมควรเลิกแล้ว!"
"แต่หากท่านยอมเมตตา ข้าอ๋องเอ้อหมาจื่อยังมีโอกาสกลับตัวเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่ง"
น้ำเสียงของอ๋องเอ้อหมาจื่อแฝงความมั่นใจ แม้จะมองเกาหยางไม่ออก แต่รู้ว่าเกาหยางเป็นคนหลักแหลมยิ่ง
เขาย่อมมองสถานการณ์ตรงหน้าออก
หากสังหารเขา อย่าว่าแต่บุคคลสำคัญในอำเภอชิงสุ่ยเลย แม้แต่ชาวบ้านตำบลหยุนเจ๋อก็ไม่มีวันยอม!
ผู้มีปัญญา ล้วนเลือกทางที่ถูกต้อง
ดังนั้น อ๋องเอ้อหมาจื่อจึงเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง จ้องมองเกาหยางด้วยความมั่นใจ
เกาหยางหันไปทางเฉินเซิ่ง "เจ้า ไปตบหน้าเขาสองฉาด"
เฉินเซิ่งฟังคำนี้ ก็ก้าวเท้าใหญ่เข้าไปทันที
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย สองฝ่ามือฟาดใส่หน้า
ผัวะ!
ผัวะ ผัวะ!
อ๋องเอ้อหมาจื่อยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกตบจนตาลาย
สองฝ่ามือนี้ มิใช่ทำตามคำสั่งเลยสักนิด ล้วนเป็นความแค้นส่วนตัว!
"นายท่าน เหตุใดถึงทำเช่นนี้?"