นอกเมืองฉางอัน
ขบวนทูตแคว้นฉู่ทอดยาวหลายร้อยเมตร อักษรฉู่ขนาดใหญ่สะบัดพึ่บพั่บกลางเวหา สองข้างทางคือทหารชั้นยอดของฉู่ ตรงกลางคือรถม้าหรูหรา
โครม!
"ไอ้เกาหยางบัดซบ เราช่วยมันกำจัดสวี่เซียง แต่มันกลับส่งเชลยที่แก่หงำและอ่อนแอมาให้!"
"เสนาบดีกรมหลูซื่อก็น่าชังนัก บอกว่าถ้าเราไม่เอาคนพวกนี้ไป จะปล่อยกลับแคว้นฉู่ เช่นนั้นขวัญทหารของเราคงถูกสั่นคลอนอย่างหนัก!"
"มหาจักรวรรดิเฉียนช่างไร้ยางอาย!"
ฉู่หนิงอวี้มีสีหน้าเดือดดาล
ข้างกาย ฉู่ชิงหลวนเกล้าผมสูง สวมกระโปรงยาวสีน้ำเงิน ท่วงท่าลดความเคร่งขรึม เสริมเสน่ห์แห่งความสุกงอม
ดวงตาคู่หนึ่งของนางทอดผ่านบังตารถม้า มองไกลไปยังทิศทางเมืองฉางอัน ดวงตางามเยือกเย็นนั้นซับซ้อนยิ่ง
"ชิงหลวน เจ้าคิดอะไรอยู่?"
เมื่อไม่ได้รับคำตอบ ฉู่หนิงอวี้ก็เอ่ยถามอีกครั้ง
"เสด็จพี่ มีอะไรหรือ?" ฉู่ชิงหลวนจึงตอบ พลางหันมองฉู่หนิงอวี้
ฉู่หนิงอวี้จ้องฉู่ชิงหลวน รู้สึกว่าอาการของอีกฝ่ายผิดปกติ
นางมองด้วยความกังวล กล่าวขึ้นว่า "ชิงหลวน เจ้ามิได้หลงรักราชันย์แห่งความตายเข้าแล้วกระมัง?"
คำพูดนั้นหลุดออกมา