เกาฉางเหวินเต็มไปด้วยความกังวล สายตาจับจ้องตรงไปยังเอวของเกาหยาง เสียงสำนึกผิดดังก้องอยู่บนกำแพงเมือง
สีหน้าของเกาหยางเขียวคล้ำไปทั้งหน้า
“หาอะไร”
“หยิบผิดหรือ ยังเป็นยาสัตว์ฤทธิ์แรงที่ใช้รักษาหมูตัวเมียที่เป็นหมันโดยเฉพาะอีก”
“ข้าบัดซบ!”
เกาหยางตาพร่ามัวไปทันที จ้องมองเกาฉางเหวินด้วยความเหลือเชื่อ
แต่ทันใดนั้น เหงื่อเย็นบนหน้าผากก็ผุดซึมออกมา
สวรรค์ถล่มทลาย!
เขาหันกลับไปมองซ่างกวันวานเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกาย เห็นสีหน้าของซ่างกวันวานเอ๋อร์ดำคล้ำยิ่งนัก ร่างระหงสั่นสะท้านเล็กน้อย ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องเกาหยางเขม็ง
“เกา! หยาง!”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์กัดฟันแน่น เสียงดังราวกับลอดไรฟันออกมา
“วานเอ๋อร์ เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน!”
“เมื่อวานแท้จริงแล้วเป็นท่านพ่อกับท่านปู่ที่อยากไปเที่ยวหอเยียนจือ แต่เจ้าก็รู้ คนแก่มักมีใจแต่ไร้เรี่ยวแรง ยังรักศักดิ์ศรีเป็นที่สุด จึงให้ข้าน้อยเอาไป”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ส่งเสียงเหอะเย็นชา หันหลังเดินจากไปทันที
นางเชื่อเกาหยางจริง ๆ ยังคิดว่าเกาหยางเข้านอนแล้วเสียอีก
เจ้าเล่ห์นัก ไม่เพียงไปเอายามาจากเกาฉางเหวิน ยังหยิบยาสัตว์ที่ใช้รักษาหมูตัวเมียเป็นหมันโดยเฉพาะมาอีก
คืนวาน สถานการณ์ศึกรุนแรงยิ่งนัก!
“วานเอ๋อร์!”
“วานเอ๋อร์ จะไปแช่พุน้ำร้อนผ่อนคลายกันเมื่อใดหรือ”
เกาหยางแม้ขาทั้งสองจะอ่อนล้า แต่ยังตามซ่างกวันวานเอ๋อร์ลงจากกำแพงเมือง มาถึงหน้าประตูเมือง และร้องถามจากด้านหลัง
ซ่างกวันวานเอ๋อร์แม้ไม่หันกลับมา ก็มีเสียงเยียบเย็นดังขึ้น “ท่านเกา เรื่องแช่พุน้ำร้อนค่อยว่ากันก่อน ควรกังวลว่าองค์หญิงรองแห่งแคว้นฉู่จะมอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้หรือไม่”