"ฮืด!"
คำพูดของเกาหยางทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง สูดลมหายใจเย็นเยียบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
แทบมองเห็นด้วยตาเปล่า สายตานับไม่ถ้วนต่างจับจ้องไปที่เกาหยาง ตามนิ้วของเขา มองไปยังหญิงชราชาวซงหนูวัยหกสิบปีนั้น
ระเบิด!
ช่างระเบิดยิ่งนัก!
เกาเทียนหลงที่กำลังลูบเคราอยู่ มือสั่นสะท้าน เกือบจะดึงเคราหลุดออกมาหมด
อายุเท่านี้ ไล่เลี่ยกับเขาแล้วกระมัง?
เขาจ้องมองเกาหยาง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและเคลือบแคลง
หากเป็นผู้อื่น เขาย่อมไม่เชื่อแน่ แต่หากเป็นเกาหยางที่พูดเช่นนี้ นั่นทำให้เขาค่อนข้างเป็นกังวล
อาจาหลี่ก็อึ้งตะลึงงัน ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองเกาหยางอย่างไม่เชื่อสายตา
"ราชันย์แห่งความตาย ท่าน...ท่านถึงกับทำเรื่องเช่นนี้ได้? ท่านยังเป็นคนอยู่หรือไม่?"
อาจาหลี่โกรธจนแทบระเบิด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด
อายุมามากปานนี้แล้ว เกาหยางยังจะลงมือได้อีกหรือ?
เกาหยางไม่แยแสต่อชื่อเสียงแม้แต่น้อย เพียงยิ้มบางๆ กล่าวว่า "ทูตพิเศษเข้าใจข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยแม้เป็นคน แต่โดยมากแล้ว มักไม่ใช่คนบ่อยกว่า"
"เรื่องนี้ผู้อื่นทำไม่ได้ แต่ข้าน้อยจะกลัวอะไร?"
คำพูดนี้สิ้นสุดลง
เต็นท์แม่ทัพอันกว้างใหญ่ ตกอยู่ในความเงียบงัน
คำพูดของเกาหยาง นำมาซึ่งความสะเทือนใจอย่างใหญ่หลวงแก่พวกเขา
อ๋องเซียวในฐานะบุตรของอ๋องจง ทั้งยังเป็นเจ้านายกองในกองทัพ จึงยืนอยู่ที่มุมหนึ่งของเต็นท์
ยามนี้ หนังศีรษะของเขาชาไปหมด
ถึงกับอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ