ขณะเดียวกัน เมื่อครึ่งก้านธูปก่อนเสียงระเบิดนั้นจะดังขึ้น
หน้าประตูตระกูลซู
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
อู่ป๋อเริ่มด้วยความตกใจ จากนั้นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็หัวเราะออกมาอย่างกึกก้อง
เขามองไปทางด้านหลังของเกาหยาง นอกจากชาวบ้านที่มาดูความวุ่นวาย ก็ไม่มีใครอื่นอีก
"เกาหยาง เจ้ายังคิดว่าตัวเองเป็นเสนาบดีแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนในปีนั้น อยู่เหนือคนนับหมื่นใต้ฟ้าเพียงผู้เดียวหรือ?"
"บัดนี้ เจ้าก็แค่สามัญชนคนหนึ่ง คนเดียว ร่มเก่า ๆ คันหนึ่ง ยังจะมาชิงเจ้าสาวอีกหรือ ช่างน่าขันยิ่งนัก!"
ซื่อจื่อตัวจริง ควรเผชิญหน้ากับความกลัวในใจของตนเอง
เกาหยางเป็นเพียงสามัญชนเช่นนี้ เขาจะต้องกลัวสิ่งใด?
แม้แต่เส้นขนก็ไม่กลัวสักเส้น!
เขายกมือขึ้นอย่างกะทันหัน เหล่าทหารองครักษ์ชั้นเลิศหลายสิบนายของจวนอ๋องกวงหลิงและตระกูลซูที่อยู่ด้านหลัง พร้อมกันชักดาบออกมา ประกายเย็นเยียบวาววับ
"อยากชิงเจ้าสาวงั้นหรือ?"
อู่ป๋อมุมปากยกยิ้มเย็นชา สายตาอำมหิต "ได้สิ ต้องผ่านด่านข้าก่อน แล้วค่อยว่าเรื่องก้าวเข้าไปในจวนซู ถ้าเข้าไปไม่ได้แม้แต่ประตู คุณชายเกาจะเอาอะไรมาชิง?"
เกาหยางมองการแสดงของเขาอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าไร้อารมณ์ แม้แต่มุมปากยังแฝงรอยเย้ยหยัน
เขายกขอบร่มขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาที่ลุ่มลึกราวกับบ่อน้ำเย็นยะเยือก
"ก้าวเข้าไปในประตู?"
เกาหยางมุมปากยกยิ้ม เสียงราบเรียบยิ่งนัก "เรื่องนี้ยากตรงไหน?"
ยังไม่ทันสิ้นคำ มือขวาของเขาก็สอดเข้าไปในแขนเสื้อสีดำกว้างอย่างเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
เมื่อยื่นออกมาอีกครั้ง กลางฝ่ามือก็ถือวัตถุเหล็กสีดำเป็นมัน ขนาดเท่ากำปั้น รูปร่างดุดัน...
แทบจะในชั่วพริบตา
รอยหัวเราะเย้ยหยันบนใบหน้าของอู่ป๋อก็แข็งค้างทันที รูม่านตาหดตัวอย่างกะทันหัน!
ความหวาดกลัวอันยิ่งใหญ่ ผุดขึ้นในใจอย่างฉับพลัน
เขาจำสิ่งนี้ได้!
อู่หรงเคยพรรณนาถึงความน่าสะพรึงกลัวของมันในสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน!
มหาจักรวรรดิเฉียนมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์นี้ จึงทำให้เยี่ยนอู๋ซวงเกรงขามถึงเพียงนี้!