เพียงชั่วพริบตาเดียว
แขกในงานไม่รู้กี่คนที่หน้าบึ้งลง มุมปากกระตุกอย่างแรง
“เกาหยาง!!!”
อู่หรงเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ สีหน้าคล้ำเครียด
เมื่อเกาหยางปรากฏตัว ด้วยนิสัยของลวี่โหย่วหรงผู้นี้ วันนี้การหมั้นหมายระหว่างสกุลซูและสกุลลวี่จะสำเร็จได้อย่างไร?
ไม่มีทางสำเร็จ!
ชั่วช้า!
เกาหยางผู้นี้ ช่างชั่วช้ายิ่งนัก!
“เกาหยาง! เจ้ากล้าใช้ดินปืนระเบิดประตูจวนสกุลซู ยังมีกฎหมายของมหาจักรวรรดิเฉียนและฝ่าบาทอยู่ในสายตาอีกหรือไม่?!”
เกาหยางแทบจะหัวเราะออกมา
พูดเรื่องกฎหมายกับเขาเกาหยาง ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียเลย
ต้องรู้ไว้ว่า นานมาแล้ว เขาเกาหยางก็ศึกษากฎหมายของมหาจักรวรรดิเฉียนอย่างถี่ถ้วนแล้ว
เขากล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ท่านอ๋อง กล่าวผิดแล้ว ข้าน้อยมาครั้งนี้เพื่อแสดงความยินดี สิ่งนั้นมิใช่ดินปืนอะไร ดอกไม้ไฟที่มีพลังมากหน่อยเท่านั้นเอง”
“ท่านอ๋องกล่าวว่าข้าน้อยมีความผิด เช่นนั้นไม่ทราบว่ากฎหมายข้อใดของมหาจักรวรรดิเฉียนของเราบัญญัติไว้ว่า การจุดดอกไม้ไฟเป็นความผิดเล่า?”
คำพูดที่เรียบเฉยนี้ ทำให้อู่หรงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขาถลึงตาโต จนตัวแข็งทื่อไปหมด
เจ้าหมอนี่เรียกดินปืนที่ระเบิดประตูจวน... ว่าดอกไม้ไฟงั้นหรือ?
ชุยซิงเหอส่ายหน้า อดที่จะขำไม่ได้
การพูดเรื่องกฎหมายต่อหน้าเกาหยาง ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง