"ถ่ายทอดรับสั่งของต้าฉานอวี๋แห่งซงหนู นำของขวัญชิ้นที่สามมาเป็นพิเศษ — ราชสาส์นแห่งฉู่!"
"จักรพรรดิฉู่มีรับสั่ง อีกหนึ่งเดือนให้หลัง องค์หญิงรองแห่งแคว้นฉู่ ฉู่ชิงหลวน จะนำทารกที่เพิ่งให้กำเนิด เดินทางไปสู่ทุ่งหญ้าเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี นับเป็นมหามงคลยิ่ง จึงแจ้งข่าวดีมายังสหายรักท่านเกา!"
วันที่สาม
บนถนนจูเชวี่ย เสียงของชาวซงหนูแว่วมาด้วยความหยิ่งยโส
พวกเขาถือราชสาส์นขึ้นสูงเหนือศีรษะ
สองข้างทางของถนนจูเชวี่ย ชาวบ้านต่างได้ยินข่าวมานานแล้วว่าตานอวี๋แห่งเผ่าซงหนูเตรียมของขวัญใหญ่สี่สิ่ง เริ่มจากใบมีดหัก ต่อด้วยของขวัญชิ้นที่สองคือเกราะเปื้อนเลือดกับแขนขาดหนึ่งข้าง
ดังนั้น ด้วยความโกรธแค้นและความอยากรู้ ชาวเมืองฉางอันจึงมารวมตัวกันรอคอยตั้งแต่เช้าตรู่
ตานอวี๋ใหญ่แห่งซงหนูสมปรารถนา เสียงอื้ออึงกระจายไปทั่วเมืองฉางอัน
ชาวบ้านได้ฟังข่าวนี้ ต่างสีหน้าเปลี่ยนไป
"ซู่ด..."
"องค์หญิงรองแห่งฉู่ไม่ใช่สตรีของท่านเกาหรอกหรือ? จักรพรรดิฉู่กลับส่งนางไปเจริญสัมพันธไมตรีที่ทุ่งหญ้า?"
"จักรพรรดิฉู่ผู้นี้ช่างประจบประแจงพวกซงหนูเสียจริง พวกเขารู้กันอยู่ว่าองค์หญิงรองแห่งฉู่เป็นของใต้เท้าเกา นี่มันจงใจชัดๆ ต่อให้องค์หญิงรองแห่งฉู่ไปถึงทุ่งหญ้า จะยังดีได้อย่างไร?"
"อี๋...? พวกเจ้าไม่เห็นหรือว่านี่มันแปลก? เหตุใดฉานอวี๋แห่งซงหนูจึงต้องบอกอย่างชัดแจ้งว่า มีทารกของฉู่ชิงหลวนตามไปด้วย ตั้งใจมาบอกข่าวดีแก่ท่านเกา? ไม่เคยได้ยินว่าองค์หญิงรองแห่งฉู่มีหมายหมั้นมาก่อน แล้วเด็กคนนี้มาจากไหน? แล้วเกี่ยวอันใดกับท่านเกา?"
ชั่วขณะนั้น บ้างก็สงสัย บ้างก็สีหน้าเปลี่ยนไป
หวงจื่อจานได้ยินความวุ่นวาย จึงมายังถนนจูเชวี่ยตั้งแต่เช้าตรู่ ในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่เมื่อฟังคำวิพากษ์ของชาวบ้านแล้ว