วาจานี้หลุดออกมา
เกาหยางก็หันกายเดินกลับเข้าห้องทันที
เกาเฟิงรีบสาวเท้าตามไปติด ๆ
บานประตูถูกผลักออก เกาเทียนหลงกำลังพิงกายบนแท่นนอน ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตก เขากำลังฝืนกาย พยายามทำเยี่ยงปกติ เปี่ยมด้วยอำนาจน่าเกรงขาม ดุจมีพลังเต็มเปี่ยม
ทว่าในสายตาของเกาหยาง เส้นผมของท่านนั้น ยิ่งขาวโพลนขึ้นจนดูออก ดั่งริ้วรอยบนใบหน้าก็ถูกเผยออกมาหมดสิ้นในพริบตา
เกาหยางเจ็บแปลบในอกถึงจมูกร้อนผ่าว ส่งเสียงเรียกออกมาว่า "ท่านปู่"
เกาเทียนหลงมองมายังเกาหยาง เอ่ยถามตรง ๆ "ของขวัญใหญ่ชิ้นที่สามจากฉานอวี๋แห่งซงหนูคืออะไร?"
เกาเฟิงได้ฟัง ก็ไม่กล้าเอ่ยวาจา
เขาลังเล สายตามองไปที่เกาหยาง
แต่เกาเทียนหลงกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "ชั่วชีวิตข้าเคยพบเห็นคนตายมามากน้อยเพียงใด? ปกป้องบ้านเมือง สละชีพกลางสมรภูมิ นี่คือเกียรติยศของหลินย่วน"
"ข้าเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว จะรับเรื่องทั้งปวงได้... แต่อย่าปิดบังข้า"
เกาหยางสูดลมหายใจลึก เอ่ยออกไป "ของขวัญชิ้นที่สาม คือพระราชสาส์นจากจักรพรรดิฉู่ จักรพรรดิฉู่รับสั่งว่า หนึ่งเดือนให้หลัง จะทรงส่งองค์หญิงรองแห่งแคว้นฉู่พร้อมพระโอรส ไปยังทุ่งหญ้าเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับแคว้นซงหนู"
เกาเทียนหลงได้ฟัง รูม่านตาก็หรี่ลงฉับพลัน
ท่านไม่ได้เอ่ยวาจา ดั่งภายในใจมิได้รู้สึกอันใด
เพียงผ่านไปเนิ่นนาน ท่านจึงเริ่มพูด
"เฟิงเอ๋อร์ เจ้าจงออกไปก่อน ข้าขอพูดกับหยางเอ๋อร์เป็นการส่วนตัวสักสองสามคำ"
เกาเฟิงอดกังวลไม่ได้ ใคร่จะเอ่ยปาก