"โอ้?"
เกาหยางมีสีหน้าสงสัยใคร่รู้ กล่าวกับหลิ่วต้าซาน
"หัวหน้าตระกูลหลิ่ว เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?"
หลิ่วต้าซานถอนหายใจเฮือกหนึ่ง กล่าวว่า "ท่านเกาไม่ทราบ หม่อมฉันนับถือพุทธศาสนามาตั้งแต่เล็ก ต้องการทำความดีไว้บ้าง เป็นบุญกุศลไว้หลังตาย โดยเฉพาะทนเห็นเด็กเล็กอดตายต่อหน้าไม่ได้ จึงได้ตั้งสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนขึ้นมา"
"นั่นคือเจตนาแรกเริ่มของหม่อมฉัน ทำไปก็เพื่อสานต่อความดีงามในใจเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ!"
"เมื่อภัยธรรมชาติปะทุขึ้น แม้แต่ตัวคนพลัดถิ่นเองยังเอาชีวิตไม่รอด ยิ่งไม่สามารถเลี้ยงดูบุตรได้ ราษฎรที่หมดหนทางจึงส่งบุตรหลานมาที่สถานสงเคราะห์เด็กอ่อน"
"แต่หม่อมฉันมีกำลังความสามารถเพียงเท่านี้ เด็กที่ถูกส่งมา ย่อมหาครอบครัวดีๆให้รับเลี้ยงแน่นอน ปัญหาจึงเกิด เมื่อเด็กไปสู่บ้านใหม่ กำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ราษฎรบางส่วนที่รอดพ้นภัยธรรมชาติ ฟื้นตัวขึ้นได้ ก็มาที่สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนทวงถามเด็กคืนจากหม่อมฉัน"
"ทว่าในยามนั้น เด็กก็ถูกผู้อื่นรับเลี้ยงไปแล้ว ดำรงชีวิตอยู่กับครอบครัวใหม่เป็นอย่างดี พ่อแม่บุญธรรมก็ควักเงินทองไปมากมาย ถึงขั้นให้หม่อมฉันไปเรียกเด็กคืนมางั้นรึ?"
"ย่อมเป็นไปมิได้ มิเช่นนั้นต่อไปใครจักกล้ามารับเลี้ยงเด็กที่สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนอีกเล่า?"
"ท่านว่าตรรกะนี้ถูกต้องหรือไม่?"
หลิ่วต้าซานพูดจาฉะฉาน รวดเร็ว กล่าวกับเกาหยางพลางถอนหายใจ
เกาหยางผงกศีรษะ ปรายคิ้วขึ้น เอ่ยว่า "ฟังหัวหน้าตระกูลหลิ่วอธิบายดังนี้ ข้าน้อยก็เข้าใจแล้ว หมายความว่า เป็นเรื่องเข้าใจผิด"
หลิ่วต้าซานทอดถอนใจกล่าวว่า "ทั่วแผ่นดินที่ใดมีบิดามารดาไม่รักบุตรหลานตน หากมิใช่สิ้นหนทางแล้ว ผู้ใดจักยอมส่งแก้วตาดวงใจมาส่งที่สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนของหม่อมฉัน?"