เสี่ยวหยวนก้าวออกมาจากด้านหลังประตูจันทร์กลม ยิ้มแฉ่งมองเขา
รอยยิ้มนั้น อ่อนโยนอ่อนหวาน ประณีตไร้ที่ติ
แต่เกาหยางกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าดาบ แฝงความหนาวเหน็บที่ชวนขนหัวลุก
ความรู้สึกไม่ดีนั้น ยิ่งรู้สึกยิ่งไม่ดีขึ้น
เท้าที่เกาหยางก้าวออกไป แข็งค้างอยู่กลางอากาศ
เสร็จแล้ว
หนีไม่รอดแล้ว
เกาหยางสูดลมหายใจลึก ๆ ยังอยากจะดิ้นรนอีกสักครั้ง
"ฮ่าฮ่า!"
"เปิ่นหวังจะไปไหนได้ล่ะ? ก็เพียงแต่คิดขึ้นมาได้ว่า ดูเหมือนจะทิ้งสำนวนหนึ่งไว้ในรถม้า จึงอยากไปหยิบมาสักหน่อย"
เสี่ยวหยวนยิ้มแห้ง ๆ ในใจสาปแช่งคำว่าบุรุษเจ้าชู้อย่างแรงกล้า
แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มแย้ม "งั้นข้าน้อยขอให้ท่านบอกมาเถิด ข้าน้อยจะไปหยิบมาให้แทนอัครมหาเสนาบดีเกา"
"เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ ทำไมต้องให้อัครมหาเสนาบดีเกาต้องเสียเวลาไปเองด้วยเล่า?"
เฉินเซิ่งทำหน้าจริงจังพูดว่า "คุณชายใหญ่ ให้ข้าน้อยไปเถิด"
พูดจบ
กำลังจะหนี
แต่เกาหยางดึงเสื้อผ้าของเขาไว้ทันที เอ่ยว่า "ไม่เป็นไร สำนวนธรรมดา ๆ ก็ไม่ใช่ของสำคัญอะไร ไม่หยิบก็ได้"
"เจ้าเดินตามข้าเข้าไปด้วย"
เฉินเซิ่ง "……"
พูดจบ
เกาหยางฝืนใจเดินเข้าไปด้านใน เพียงแต่เมื่อผ่านตัวฝูโป๋ ก็ถามเพิ่มอีกหนึ่งประโยค
"ฝูโป๋ โลงศพที่ข้าแกล้งตายครั้งก่อนน่ะ ยังอยู่ไหม?"
ฝูโป๋ตะลึงงัน "ของอัปมงคลอย่างนั้นน่ะเหรอ ทิ้งไปนานแล้ว"
เกาหยางกล่าวว่า "งั้นก็เตรียมอีกโลงให้ข้าด้วยเถิด"
พูดจบ
เกาหยางก้าวยาว ๆ เดินจากไป
หากเผื่อสถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาคิดล่ะ?
จดหมายถ้าไม่ถูกเปิดโปง ก็เป็นแค่เรื่องของโซเฟียเท่านั้น เขายังพอมีทางเจรจาต่อรองได้บ้าง