หวงอิงอิงมองทั้งสองนางไร้วี่แววสะทกสะท้าน ใบหน้านวลเย็นยะเยือกเอ่ยว่า
“สถานอาบอบนวดหมายเลขหนึ่งแห่งราชวงศ์ของข้าน้อยนี่เล็กนัก มิอาจรับเทพใหญ่ทั้งสองท่านนี้ไปได้ เพียงแต่หากภายหน้ากิจการรุ่งเรืองแล้วไซร้ อย่าได้มาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”
“ท่านพี่หวง พวกเราไม่เสียใจหรอก” ทั้งสองนางเอ่ยขึ้นพร้อมเพรียง
กิจการรุ่งเรือง?
จะเป็นไปได้เช่นไร!
“เช่นนั้นก็ตามใจพวกเจ้า”
“ไปเสียเดี๋ยวนี้เถิด อย่าให้ข้าต้องขวางหูขวางตา”
แม้ใบหน้าหวงอิงอิงจะราบเรียบ แต่ในใจกลับทอดถอนใจ ด้วยขนาดกิจการที่เป็นอยู่ ดูเหมือนจะรับคนไว้ได้ไม่มากเช่นนี้จริง ๆ
เว้นเสียแต่…เว้นเสียแต่บัณฑิตฉางอันจะช่วยสนับสนุนอีกรอบใหญ่
แต่จะเป็นไปได้เช่นไร?
ทว่ายามนี้เอง
บัณฑิตผู้หนึ่งทะยานเข้าสู่หอเทียนจื่อ เขาร้องตะโกนว่า “ไม่กินผักชีอยู่แห่งใด?”
“ข้าขอสั่งไม่กินผักชี!”
เด็กสาวหน้าตาบอบบาง งามหมดจดลุกขึ้นยืน ตะลึงงันไปชั่วขณะ
แต่แล้วนางก็เตรียมเดินลงไป
ทว่า…
เพียะ เพียะ เพียะ!
ยามนี้ ชั้นล่างก็มีเสียงผู้คนกรูเข้าสู่หอ
“ไม่กินผักชีอยู่ใด?”
“ข้าขอสั่ง!”
“ข้าก็ขอสั่ง!”
“วันนี้มิต้องหานางบำเรออื่น เอาสตรีผู้ไม่กินผักชีผู้นี้ก็พอ!”
“ข้ามาก่อน ไม่กินผักชีย่อมเป็นของข้า เจ้าพวกหลังรู้จักมาก่อนมาหลังหรือไม่?”
เพียงพริบตา บัณฑิตจากภายนอกก็ยิ่งมากล้น ไม่นานก็อัดแน่นเต็มชั้นล่าง