อู่จ้าวดวงตาหงส์มองไป แล้วเอ่ยวาจา "อ้ายชิงเฉิน มีเรื่องใดจะกราบทูล?"
เฉินฉยงเอ่ยขึ้น "กระหม่อมมีเจตนาผลักดันระเบียบผ้าอวายหลวง ส่งเสริมผ้าจ่าวเกาให้รุ่งเรือง แต่เมื่อตรวจสอบดู กลับพบเรื่องน่าตกตะลึง!"
"กรมหงหลูซื่อครึ่งเดือนนี้ สุ่มตรวจผ้าจ่าวเกาห้าร้อยผืน ผืนที่ได้มาตรฐานมีไม่ถึงร้อย!"
"ผ้าจ่าวเกาดั่งที่ท่านเกากล่าว คือแยกเป็นสองขั้ว คุณภาพดีสวมใส่สบายยิ่ง แต่คุณภาพต่ำ แทบดูไม่ได้ ราษฎรมหาจักรวรรดิเฉียนของเราล้วนแล้วแต่ดวง!"
"อีกทั้งผ้าจ่าวเกอเปียกน้ำสีตก นี่มิใช่รายเดี่ยว เพียงไม่กี่เดือน ตามรายงานจากทั่วแคว้น เกรงว่าจะมีผ้าจ่าวเกอเปียกน้ำสีตกนับพันนับหมื่นราย!"
อู่จ้าวได้ฟัง ทรงตบบัลลังก์มังกรฉับพลัน กริ้วขึ้นอีกครั้ง "อันใดนะ?"
"สุ่มผ้าจ่าวเกาห้าร้อยผืน ได้มาตรฐานไม่ถึงร้อย? แถมผ้าจ่าวเกาเปียกน้ำสียังตกในมหาจักรวรรดิเฉียนอีกหลายพันราย?"
เกาหยางเอ่ยเสริมขึ้นข้างๆ อย่างเชื่องช้า
"ฝ่าบาท สัดส่วนนี้ช่างน่าตกตะลึงนัก!"
"จากที่กระหม่อมทราบ ราษฎรไม่น้อยศรัทธาตามที่ฝ่าบาททรงสนับสนุนให้ชาวมหาจักรวรรดิเฉียนนุ่งห่มผ้าจ่าวเกากันทั่วหน้า ถึงกับยอมทุ่มทรัพย์สินจนหมดกระเป๋าเพื่อซื้อหามาครอบครอง"
"แต่กระหม่อมคาดไม่ถึงว่ารัฐจ้าวจะหลอกลวงมหาจักรวรรดิเฉียนของเราได้ถึงเพียงนี้!"
"การกระทำนี้ ช่างทำให้ใจหายนัก!"
วาจานี้เอ่ยออกมา ขุนนางทั้งหลายล้วนรับรู้ถึงความผิดปกติ
ชุยซิงเหอนิ่งอึ้ง
หวังจงนิ่งอึ้ง
เหยียนเจิงนิ่งอึ้ง
ผิดปกติอย่างยิ่ง ผิดปกติเต็มร้อย!
ขุนนางทั้งสามนี้ ราวกับกำลังเล่นงิ้วสองคน และกระแสลมก็พัดแปลกๆ