หลี่ฮวาสยงได้ฟังข่าว กำลังเอนกายอย่างสุขสรรค์บนเก้าอี้เอน ดื่มชาเข้มข้นหอมกรุ่น สีหน้าเปี่ยมความสบายใจ
"โกวหว่าจื่อ เจ้าช่างเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยไป ประเดี๋ยวเดียวจะเป็นไรไป ฝีมือดีเพียงใดก็มีพวกโกงกิน ระบบผ้าบรรณาการนี้มาต่างหากที่ถูกกาลเทศะ!"
"ไม่ต้องกังวล ผ้าจ่าวเกาคือกระแสใหญ่ระหว่างมหาจักรวรรดิเฉียนกับรัฐจ้าว ไม่มีทางเกิดปัญหา!"
หมาวาแม้อยากจะกล่าวอะไรอีก แต่เห็นหลี่ฮวาสยงมั่นใจถึงเพียงนี้ก็รู้ดีแก่ใจ ปิดปากเงียบ
หลี่ฮวาสยงเอนหลังโยกไปมา สมองเต็มไปด้วยภาพอนาคตอันงดงาม
ชั่วขณะนี้ ราวกับเขาเห็นผ้าจ่าวเกานับไม่ถ้วน เห็นเงินขาวแวววาว เพียงช่วงเวลานี้ ผ้าจ่าวเกาที่เขาสะสมไว้ก็ทวีมูลค่าเป็นเท่าตัวแล้ว!
นี่มันทรัพย์ศฤงคารเพียงใด?
ผ้าจ่าวเกานี้ ยังขึ้นราคาต่อได้อีก!
สู้จิ๋นเซียน
หวงอวิ๋นเซวียนก็ได้ทราบข่าวนี้
ต่างจากหลี่ฮวาสยง เขาสัมผัสได้ถึงความผิดแผก
และลางสังหรณ์ไม่ดีนี้ทำให้ใจของเขาเต้นตึกตัก ราวกับจะมีเรื่องร้ายแรงกำลังจะเกิด
"ด้วยเวลานี้ เหตุไฉนจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ เสื้อคลุมยาวที่ทำจากผ้าจ่าวเกา เมื่อโดนฝนก็เริ่มตกสี"
"ไม่ถูกต้อง ไม่สู้ถูกต้องนัก!"
หวงอวิ๋นเซวียนพึมพำกับตัวเอง เดินช้าๆ ไปมาในโถงใหญ่
เขาสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล
แต่ความโลภในใจกลับทำให้แววตาของเขาแน่วแน่ขึ้นเป็นลำดับ กระทั่งฉายแววบ้าคลั่งอีกครา "เรื่องประเดี๋ยวเดียว จะสำคัญอันใด?"