บรรยากาศในเวลานั้นยิ่งด่าทอหนักหน่วงขึ้นไปอีก
“โจร! โจรผู้ร้ายที่ถืออาวุธชัดเจน!”
“เกาหยาง! เจ้าจะต้องตายอย่างทรมาน!”
“ติ้งกั๋วกง! ท่านจะปล่อยให้เขาก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ได้อย่างไร!”
“เงินของข้า! ต้นปะการังของข้า!”
“ข้าไม่เคยเห็น ไม่เคยเห็นผู้ใดไร้ยางอายและบ้าคลั่งถึงเพียงนี้!”
“หน้าไม่ต้องเอาแล้ว!”
“ต้องฟ้องร้อง ต้องฟ้องร้องอย่างหนัก!”
ในเวลานั้น เสียงโวยวายจากแขกแทบจะกลั้นไม่อยู่
หลายคนกล่าวคำหนักแน่นว่าจะต้องฟ้องร้องเกาหยางอย่างหนัก แล้วเดินจากไปอย่างรีบเร่ง
แน่นอนว่า สาเหตุหลักคือเหล่าสมุนของตระกูลเกาคอยเฝ้าอยู่ข้าง ๆ จึงไม่สามารถแย่งคืนมาได้
ปะ! ปะ! ปะ!
ที่มุมหนึ่ง ซูเหวินฮั่นที่ถูกทหารของตระกูลเกากดตัวไว้ตลอดเวลา เห็นของขวัญมากมายที่ตระกูลซูเก็บสะสมไว้ เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจและเกียรติยศของตระกูลซู ถูกคนของเกาหยางขนออกไปทีละชิ้น ทีละกล่อง ทีละถุง
หัวใจของเขาพลันปั่นป่วน เลือดพุ่งออกจากปากเป็นสาย ตกลงบนอากาศเป็นเส้นโค้งที่น่าเวทนา
ร่างกายเขากระตุกอย่างรุนแรงหลายครั้ง ตาหลอกลับ และสลบไปในที่สุด
พ่อลูกตระกูลซู คนหนึ่งสลบเพราะโกรธ อีกคนหนึ่งอาเจียนเป็นเลือดและหมดสติ
เกียรติยศร้อยปีของตระกูลซู รวมถึงอำนาจของเหล่าอ๋องอย่างกว่างหลิงอ๋อง ถูกเกาหยางเหยียบย่ำลงใต้เท้าอย่างโหดร้าย!
ส่วนต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เกาหยาง จูงมือลวี่โหย่วหรง ยืนอยู่กลางห้องโถงแต่งงานที่เต็มไปด้วยความโกลาหลและเสียงด่าทอ