อีกด้านหนึ่ง
ห้องชั้นบนของโรงเตี๊ยม
ชายหนุ่มผู้มีรอยแผลเป็นที่ใบหน้า กำเงินในมืออันหนักอึ้งไว้ มุมปากผุดรอยยิ้ม
"ไอ้ห่า ฟินชะมัด!"
"แค่พูดจาใส่ร้ายท่านอัครมหาเสนาบดีเกา แถมปลุกปั่นอีกหน่อย ท่านประมุขสกุลเผยก็ให้เงินมากมายขนาดนี้? หืม งานนี้กำไรยิ่งกว่าช่วงชิงชีวิตบนปลายดาบเสียอีก!"
แต่ทว่า ในเวลานี้
เสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากแต่ไกล
ชายแผลเป็นขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเอง "เสียงอะไรกัน? ฟ้าผ่าหรือ?"
ปัง!
ประตูถูกผลักออก
ผู้มาเยือนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก หายใจหอบถี่ ๆ "พี่... พี่ใหญ่! ฟ้าถล่มแล้ว! มีคนเรียกร้องความเป็นธรรมให้ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา กำลังมุ่งหน้าไปยังราชวัง!"
ตูม!
ชายแผลเป็นผุดลุกขึ้นยืนทันที
เขามีสีหน้าเกรี้ยวกราด โกรธจัด
"ไอ้เวรเอ๊ย! ตัดทางทำมาหากินก็เหมือนฆ่าพ่อแม่ ใครกล้ามาขวางทางข้า ไม่เอาชีวิตแล้วหรือไร?"
"ไป! หาอาวุธ ตามข้าไปสับมันให้ขาด!"
ชายแผลเป็นเดินออกจากโรงเตี๊ยมอย่างดุดัน
เหล่านักเลงติดตามไปด้วย
เพียงแต่
เมื่อออกจากโรงเตี๊ยม มาถึงถนนจูเชวี่ย
วินาทีต่อมา
ชายแผลเป็นก็ตะลึงงัน
เบื้องหน้า คือทะเลผู้คนที่มืดครึ้ม มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด!
ผู้คนหลั่งไหลราวกับเขื่อนพัง!
แต่สิ่งที่ทำให้เขาหัวแทบระเบิด หนาวสันหลังยิ่งกว่าคือ ข้างหน้าสุดของขบวน ชายผู้นำทางนั้น ชูสิ่งของไว้เหนือหัว...
"นั่น... นั่นมันอะไรวะ?!" เสียงของชายแผลเป็นเปลี่ยนไป ด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่กล้าเชื่อ
นักเลงตาดีข้าง ๆ ฟันของเขาสั่นระริก "พี่... พี่ใหญ่! คือ... คือไอ้บ้าจากวิทยาลัยบัณฑิต... ฉื่อพั่วเทียน! ในมือเขา... คือ... คือไม้ถูพื้นจุ่มอุจจาระ!"
"ไม้... ไม้ถูพื้นจุ่มอุจจาระ?!" ชายแผลเป็นสูดลมหายใจเย็นชา รู้สึกหนาวเย็นจากฝ่าเท้าทะลุขึ้นมาถึงกระหม่อม!