อู่จ้าวได้ฟัง ดวงตาหงส์เป็นประกายวาววับ
"สุดยอด!"
"กลยุทธ์นี้มิเพียงวางกับดักให้ซงหนู ยังให้เหตุผลที่สมเหตุสมผลยิ่งนัก นับเป็นกลยุทธ์ที่ยิงธนูนัดเดียวได้นกสองตัวอย่างแยบยล!"
"แต่ยาปลอมตายนั้น เจ้าจะหามาจากไหน?"
เกาหยางเผยรอยยิ้มลึกลับ: "ฝ่าบาทคงยังไม่ลืมน้องชายผู้ไร้ความสามารถของกระหม่อมอย่างฉางเหวินกระมัง?"
อู่จ้าวตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วนึกถึงเหล้าฮู่ฮู่เสิงเหว่ยอันน่าฉงนนั้นขึ้นมา มุมปากของนางก็อดที่จะกระตุกอีกครั้งไม่ได้
"ฉางเหวินชำนาญด้านนี้... ถึงกับมีพรสวรรค์!"
"ให้เขาปรุงยาปลอมตายสักชนิด ชีพจรไร้การเต้น มิใช่เรื่องยาก!"
"หากเป็นเช่นนี้ ฝ่าบาททรงหาเงินบนหน้า ระดมเสบียง เรียกพลโยธา กระหม่อมแสร้งตาย ลอบปรับปรุงอาวุธยุทโธปกรณ์ ฝึกฝนร่างกายอันอ่อนแอลงนี้ เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า หญ้างอกม้าอ้วน กองทัพเราพร้อมสรรพ ยามนั้นคือเวลาฟาดฟันสายฟ้าฟาดใส่ซงหนู!"
ระหว่างที่เกาหยางกล่าว กิริยาสงบเยือกเย็นดั่งเมฆา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างแรงกล้า
อู่จ้าวได้ฟัง ก็พยักหน้าลงอย่างหนักแน่น
ศึกระหว่างประเทศเช่นนี้ เบื้องหลังต้องใช้เงินทองและเสบียงเป็นจำนวนมหาศาล
การศึก... แท้จริงแล้วคือการประมือด้วยกำลังทรัพย์และกำลังของชาติ!