หน้าจวนจางหยางหยาง...
อู่จ้าวสวมชุดลำลองสีขาวสะอาดตา ยิ่งขับให้โฉมงามของนางดูสูงส่งยิ่งนัก กำลังเดินตรงไปยังตำแหน่งที่จางผิงและจางโซ่วยืนอยู่
เสี่ยวหยวนเดินตามติดแนบข้างอู่จ้าว
แผล่บ!
อยู่ ๆ อู่จ้าวก็กลั้นไม่อยู่ ใบหน้าเผยรอยยิ้มบางเบา
เสี่ยวหยวนถึงกับตะลึง รีบถาม "ฝ่าบาท พระองค์ทรงยิ้มสิ่งใดหรือเพคะ?"
อู่จ้าวมองตรงไปข้างหน้า ส่ายพระพักตร์กล่าว "ไม่มีอะไร ข้าเพียงนึกถึงสิ่งที่กำลังจะทำต่อไป ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้"
ในพระทัยนางเองก็ได้ด่าเกาหยางไปแล้วนับพันนับหมื่นครั้ง
กลอุบายนี้ ช่างแสบทรวงยิ่งนัก
คาดว่าเจ้าสองตัวป่วนจางผิงกับจางโซ่วนั่น เห็นทีลูกตาคงแทบหลุดออกจากเบ้า
เสี่ยวหยวนเอียงคออย่างสงสัย ถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม "?"
ไม่นาน อู่จ้าวก็มาถึงหน้าห้อง
"กระหม่อมคำนับฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นหมื่นปี!"
จางผิงและจางโซ่วไม่สนใจบาดแผลที่ก้น รีบคลานลงมากราบถวายบังคม
อู่จ้าวสวมชุดลำลอง โดยมีเสี่ยวเยวียนคอยติดตาม เดินเข้ามา สายพระเนตรเย็นชากวาดมองคนทั้งสองที่กำลังก้มก้นก้มหัวอยู่ในสภาพย่ำแย่ ราชโอษฐ์อดกระตุกเล็กน้อยไม่ได้
"ลุกขึ้นเถิด"
"ข้ามาดูพวกเจ้า และถามพวกเจ้าว่า รู้สึกผิดแล้วหรือยัง?"
น้ำเสียงของอู่จ้าวเรียบเฉย แต่กลับกดดันอย่างประเมินไม่ได้
ทั้งสองได้ยินดังนั้น ก็เหลือบมองกันและกันก่อน
แล้วทั้งคู่ก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
"กระหม่อมรู้สึกผิดแล้ว!"
อู่จ้าวประสานพระหัตถ์ไว้เบื้องหลัง เอ่ยเรียบ ๆ "พูดมาซิ ผิดตรงไหน?"