หลิวอีหมิงแม้ใจลึกจะมองเกาหยางไม่สู้ดีนัก แต่ก็ตอบอย่างแทบเป็นสัญชาตญาณ
“เรียนท่านอัครมหาเสนาบดีเกา ท่านเคยกำชับไว้ก่อนหน้า กระผมจึงตระเตรียมไว้ตลอด!”
“หยิบกล่องยาของกระผมมา ในช่องที่สามนั่น! และกระเพาะปัสสาวะแกะนี้ก็เช่นกันที่ทำตามคำสั่งท่านตลอดมา นำไปแช่เกลือและน้ำซาเจี่ยวเพื่อดับกลิ่นคาวก่อน ตากแห้งแล้วจึงเก็บรักษา!”
เกาหยางฟังจบก็ถอนหายใจยาวโล่งอกยิ่งนัก
หากต้องนำกระเพาะปัสสาวะแกะมาใหม่แล้วยังต้องฆ่าเชื้ออีก คงเปลืองเวลาเกินไป
บัดนี้ทุกชั่วขณะมีค่ายิ่ง!
“เอาสุรากรเข้มข้นที่ข้าเตรียมไว้ มาแช่กระเพาะปัสสาวะแกะนี่ลงไป!”
หลิวอีหมิงสังเกตเห็นแววตาพิกลที่ทุกคนจ้องมายังกระเพาะปัสสาวะแกะ จึงรีบอธิบายออกไปตามสัญชาตญาณ “ท่านอัครมหาเสนาบดีเคยว่าไว้ ในสมรภูมิ ต้นหญ้าใบไม้ก็เป็นอุปกรณ์แพทย์ได้ สัตว์ทั้งหลายก็เป็นเตาปรุงยาได้ จึงให้กระผมเตรียมไว้!”
“กระผมก็คาดไม่ถึง วันนี้ท่านอัครมหาเสนาบดีจะต้องใช้กระเพาะปัสสาวะแกะนี่!”
ผู้คนพากันขมวดคิ้ว รู้สึกประหลาดพิกลยิ่งนัก
ก็เจ้ากระเพาะปัสสาวะแกะนี้ เกี่ยวข้องอะไรกับการถอนลูกธนูและช่วยชีวิตเล่า?
นี่ก็นับว่าโชคดีที่เป็นเกาหยาง หากเป็นผู้ใดในกองทัพ เกรงว่าคงหัวหลุดจากบ่าไปแล้ว!
“เฉินเซิ่ง อู๋ก่วง พวกเจ้าสองคนเร่งไปเอาถ้วยดินเผามา และยกน้ำสะอาดมาอีกหนึ่งถัง!”
“อีกอย่าง ไปนำหีบปฐมพยาบาลของข้ามา ข้างในมีมะนาวแห้งแผ่นที่ข้าเตรียมไว้ แช่ในน้ำอุ่น คั้นเอาแต่น้ำ!”
“หลอดไผ่บางกับก้างปลารูปสามเหลี่ยมแหลมตรงกลางจุ่มแอลกอรอลชะล้างผนังภายในเพื่อฆ่าเชื้อ เตรียมไว้สำรอง!”