"ท่านพี่รอง เรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของหลิงเอ๋อร์เอง หากมิใช่หลิงเอ๋อร์ ท่านพี่รองจะถูกทุบตีเยี่ยงนี้ได้อย่างไร"
เกาหลิงหางตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารน่าเห็นใจยิ่งนัก
เกาฉางเหวินใจหวั่นไหวเล็กน้อย เขากล่าวพลางแย้มยิ้ม "หลิงเอ๋อร์ เหตุไฉนต้องรู้สึกผิดด้วยเล่า"
"ท่านพี่รองมิได้โทษเจ้า นี่เป็นความผิดของท่านพ่อกับท่านอารองแท้ ๆ ล้วนแต่ลงมือกับเจ้าไม่ลง จึงทุบตีข้าสักคราเพื่อระบายอารมณ์"
"แต่การถูกโบยครานี้ กลับรู้สึกโล่งใจนัก ยิ่งกว่านั้นภายหลังยังได้เงินอีกสองร้อยตำลึง"
พลางกล่าว เกาฉางเหวินก็หยิบถุงเงินข้างกายที่หนักอึ้งขึ้นมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใสเบิกบาน
เกาหลิงรีบผงกศีรษะ "เช่นนั้นท่านพี่รองก็นำเงินนี้ไปบำรุงร่างกายเสียหน่อยเถิด"
"จะบำรุงอันใด ขอเพียงใช้เงินหนึ่งตำลึงซื้อหมั่นโถวก้อนโต แล้วดื่มน้ำเย็นก็เพียงพอแล้ว อีกหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าตำลึงที่เหลือ เก็บไว้ขึ้นหอชุนเหอ เสาะหานางงามที่ร้อนแรงที่สุด!"
แต่ทันใดนั้น เกาฉางเหวินก็ตระหนักได้ว่าคำพูดเช่นนี้ พูดต่อหน้าหลิงเอ๋อร์นั้นไม่ใคร่เหมาะนัก
เขาจึงเบี่ยงเบนหัวข้อสนทนา "หลิงเอ๋อร์ ท่านพี่รองมิได้เป็นอันใด แค่ถูกทุบตีคราหนึ่ง หาได้เป็นเรื่องใหญ่โตไม่ จะว่าไปเจ้ามาเยี่ยม เหตุใดยังถืออ่างน้ำติดมือมาด้วยเล่า"
เกาหลิงเมื่อเห็นดังนั้น ก็เร่งกล่าว "ท่านพี่รองถูกเฆี่ยนตีเพื่อหลิงเอ๋อร์ หลังมีรอยเลือดออกมา หลิงเอ๋อร์รู้สึกละอายใจนัก จึงได้หิ้วน้ำอุ่นอ่างหนึ่ง หวังจะช่วยเช็ดแผ่นหลังให้ท่านพี่รอง"
"หลิงเอ๋อร์ มีวาจาเพียงนี้ของเจ้า การถูกเฆี่ยนครานี้ของท่านพี่รองนับว่าคุ้มหนักหนา!"