"ฟ่อ!"
เกาหยางได้ฟัง พลันสูดลมหายใจเย็นเยียบเฮือกหนึ่ง ดวงตาคู่หนึ่งแทบจะเบนมองผู้เป็นพ่อตาในอนาคตในบัดดล
มังกรขาวคลื่นวารี!
ช่างเป็นผู้รักเดียวใจเดียวเสียจริง!
เกาหยางมองซ่างกวันเซวียนแวบหนึ่ง แล้วมองซั่งกวนถิงแวบหนึ่ง มุมปากกระตุกยิก ๆ
พี่ภรรยาผู้นี้ไม่ธรรมดา พ่อตาผู้นี้ยิ่งซ่อนล้ำลึกกว่า!
น้ำในจวนซั่งกวัน ล้ำลึกกว่าจวนติ้งกั๋วกงของเขาเสียอีก!
"ท่านเจ้าบ้านซ่างกวัน เหตุใดสิบกว่าปีมานี้ท่านจึงไม่เคยรับอนุ และแม้แต่วานเอ๋อร์เกลี้ยกล่อมให้ท่านรับอนุ ท่านก็ยังปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ทั้งหมดนี้เป็นเพราะ..."
แววตาเกาหยางกวาดผ่านใต้สะดือของซ่างกวันเซวียนสามนิ้ว ทุกสิ่งแจ่มแจ้งโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย
ซ่างกวันเซวียนได้ฟัง พลันลุกขึ้นยืนตรง เขาไพล่มือทั้งสองไว้ด้านหลัง เงยหน้ามองเพดาน ร่างทั้งร่างดูอ้างว้างอย่างยิ่ง
"เฮ้อ!"
"ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว กลายเป็นแค้นชั่วกัปกัลป์ ตอนนั้นข้ามิได้ตื่นจากห้วงนิทรา หมัดนั้นก็มาถึง ป้าของเจ้าก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ ตอนนั้นข้ารู้สึกราวกับมีสิ่งใดแตกกระจายออก!"
"แม้หลังจากนั้นป้าของเจ้าจะเสียใจภายหลัง แต่ก็ไร้ประโยชน์ ข้าจึงถือว่าหมัดนั้นหักลบหนี้ความเจ้าชู้ในอดีตเสียแล้ว"
"เพียงแต่เรื่องนี้น่าอับอายขายหน้า จึงไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แม้แต่ถิงเอ๋อร์ที่ไร้บุตรใต้เข่า ยังเร่งให้ข้าถือโอกาสที่ยังมีอายุให้กำเนิดอีกหน ข้าจึงได้บอกไป"
"ข้าซ่างกวันเซวียนแม้ชื่อเสียงมิได้เลื่องลือ แต่ก็เป็นคนรักหน้าตา เรื่องเช่นนี้จะแพร่งพรายออกไปได้อย่างไร? ดังนั้นจึงสู้แสดงท่วงท่าเป็นผู้ภักดีต่อรักเดียวไปเสีย วานเอ๋อร์มาปรารภ ข้ามิได้ตำหนินาง จะให้ข้าทำเช่นไรได้เล่า?"