คำพูดนี้เอ่ยออกมา
“ฮื่——”
แทบจะในชั่วขณะเดียวกัน ก็เกิดเสียงสูดลมหายใจอย่างอดไม่ได้ดังขึ้นทั่วท้องพระโรง
คำเดิมพันนี้ช่างโหดร้ายยิ่งนัก!
ชุยซิงเหออดที่จะมุมปากกระตุกไม่ได้
หวังจงกับหวังเซียวผู้นี้ มิใช่พ่อลูกกันหรือ?
ช่างเป็นการแสดงความกตัญญูอันน่าขันเสียจริง!
แต่ก็ไม่รู้เพราะเหตุใด ชุยซิงเหอซึ่งเดิมทีไม่เชื่อว่าหวังเซียวจะมีแผนพิษอันชาญฉลาด กลับรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก!
ภาพเช่นนี้ ช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน!
ราวกับว่ามีพลังบางอย่างที่พิเศษยิ่งนัก กำลังจะทำให้ประวัติศาสตร์หวนกลับมาซ้ำรอย!
“อะไรนะ?”
“ท่านพ่อโหดร้ายถึงเพียงนี้หรือ?”
หวังเซียวสูดลมหายใจเย็นเยียบ ด้วยความประหลาดใจยิ่ง
แต่บนใบหน้าของเขาแทบไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความคึกคักต่อคำเดิมพันอันน่าตกตะลึงที่ท่านพ่อได้กล่าวไว้ และความคลั่งไคล้ที่ท่านพ่อกำลังจะต้องกินอุจจาระสามทะนาน
“ท่านพ่อ เช่นนั้นก็ตกลงตามนั้น!”
“กระหม่อมขอแสดงฝีมือ!”
หวังเซียวเผยรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้า ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองไปที่เหล่าขุนนาง ก่อนจะหยุดลงที่อู่จ้าวในที่สุด
“ฝ่าบาท แผนแรกของกระหม่อม มีนามว่า ‘โศกนาฏกรรมหลัวเฉิง’!”
อู่จ้าวมีสีหน้าล่องลอย ความคิดลอยไปไกลเหลือเกิน
เมื่อก่อน บนท้องพระโรงก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนี้
มีคนจะมาถวายแผน มีคนไม่เชื่อ มีคำสาบานว่าจะกินอุจจาระ... เมื่อเสียงของหวังเซียวดังขึ้น อู่จ้าวก็กลับมาจากภวังค์
ดวงตาหงส์ของนางทอประกายลึกซึ้ง เต็มไปด้วยความหมายที่ยากจะเอ่ยถึง
วันนี้ยังมีหวังจงที่สาบานว่าจะกินอุจจาระ แต่กลับไม่เห็นผู้ที่เคยมาถวายแผนในปีนั้น...
นางสูดหายใจเข้าลึก สายตามองไปที่ใบหน้าของหวังเซียว เต็มไปด้วยความแคลงใจ
“หลัวเฉิง?”
ชื่อนี้ นางค่อนข้างมีประทับใจอยู่บ้าง
ลวี่เจิ้นเมื่อเห็นดังนั้น ก็เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่มืดมน
“ฝ่าบาท คนผู้นี้คือแม่ทัพองอาจใต้บัญชาของเยี่ยนอู๋ซวง มีความกล้าหาญที่ไม่อาจต้านทานได้ ระหว่างทางกลับจากเหอซีอย่างมีชัย เขาเป็นคนร่วมมือกับสองอ๋องแห่งซงหนูซุ่มโจมตีกองทัพของเรา! เกา... เกาหยางเกือบตายเพราะคนผู้นี้ เป็นบุตรสาวของกระหม่อมที่รับธนูแทน!”