"ดี! ดีจริง 'โศกนาฏกรรมหลัวเฉิง'!"
อู่จ้าวข่มคลื่นยักษ์ในใจไว้ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "แผนของท่านโหวจงหยงนี้ ดีนัก! ช่วยล้างแค้นให้มหาจักรวรรดิเฉียนของเราได้สาสม!"
"แต่ แผนนี้ถึงจะแยบยล ก็เพียงมุ่งเป้าไปที่แม่ทัพคนหนึ่งของแคว้นเยี่ยน ยังไม่พอที่จะข่มขวัญสามแคว้น และเรียกศักดิ์ศรีของมหาจักรวรรดิเฉียนกลับคืนมา ท่านยังมีแผนดีๆ อีกหรือไม่?"
หวังเซียวรู้สึกคึกคักขึ้นมา นี่มันตรงใจเขาพอดีไม่ใช่หรือ?
เขายืนเอามือไขว้หลังอยู่ในตำหนักหนังสือ แล้วกล่าวเสียงดังว่า "ฝ่าบาททรงพระปรีชา กระหม่อมมีแผนที่สอง!"
"แผนนี้มีชื่อว่า 'เอาคืนด้วยวิธีเดียวกับที่เขาทำกับเรา' เป็นสิ่งที่กระหม่อมคิดขึ้นมาอย่างสุดกำลัง เพื่อทำลายแผนพิษของเฉินผิงเฒ่านั้นโดยเฉพาะ!"
"โอ้?"
อู่จ้าวโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายวาววับยิ่งขึ้น
"ยังมีอีกหรือ?"
หวังจงเริ่มนิ่งไม่อยู่ สีหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว
ลูกทรพี!
นี่มันตั้งใจเปิดฉากเต็มสูบ อยากให้ข้ากลืนขี้สามทัพเรือเข้าปากจริงๆ สินะ!
ในชั่วพริบตา สายตาของเหล่าขุนนางทั้งหมดจับจ้องมาที่เขา
หวังเซียวสูดหายใจลึก นึกถึงแผนที่สองของเกาหยาง แล้วเอ่ยออกมาโดยไม่ลังเลว่า "ฝ่าบาท เฉินผิงผู้นี้ อาศัยปากคณะทูตสามแคว้น ใช้เงินจำนวนมากเพื่อแลกตัวเสนาบดีเกา กระทำการยกยอให้ลอยฟ้า ยุยงให้แตกแยก และเหยียดหยามมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา จิตใจของมันสมควรประหาร!"
"แผนของกระหม่อม คือการเอาคืนด้วยวิธีเดียวกับที่เขาทำกับเรานั่นแหละ!"
"กระหม่อมขอฝ่าบาทโปรดออกพระบรมราชโองการทันที ประกาศแก่ทั่วหล้า: มหาจักรวรรดิเฉียนของเรายินดีแลกตัว!"