คำพูดนี้พร่างลง
ท้องพระโรงพลันเงียบกริบ
ครู่ใหญ่ เหยียนเจิงก้าวออกมา
"ฝ่าบาท ภัยจากชนเผ่าถือผู้ถือผิวทางตะวันตกเฉียงใต้นั้น มีมาช้านาน"
"ราชสำนักแต่ก่อนรับมือไม่ได้พ้นสองทาง หนึ่งคือส่งกองทัพไปปราบปราม สองคือใช้น้ำใจปลอบโยนให้เกลียว"
"แต่บัดนี้มหาจักรวรรดิเฉียนของข้าพเจ้าเพิ่งผ่านศึกกับซงหนู คลังหลวงว่างเปล่า นายทหารพลทหารล้วนอ่อนล้า"
"ยิ่งไปกว่านั้น ภายนอกยังมีแคว้นเยี่ยนจ้องมองอย่างเสือหิว แคว้นฉีซุ่มคิดการใหญ่ และนานารัฐแห่งซีอวี้ก็จับตาดูเราทุกฝ่าย"
"หากยามนี้ยกทัพไปตะวันตกเฉียงใต้อีก ข้าพเจ้าเกรงว่าจะมิใช่อุบายที่ดี!"
คำพูดนี้พร่างลง
เหล่าขุนนางตกอยู่ในความเงียบสงบ
ปัญหาที่ชัดเจนน่าเจ็บปวดประการหนึ่ง ถูกวางตรงหน้า
มหาจักรวรรดิเฉียนยามนี้มิใช่ไม่ปรารถนาจะสู้ หากแต่สู้ไม่ไหว
หลู่เหวินก็ก้าวออกมา ส่งเสียงเห็นด้วย
"ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าท่านผู้เฒ่าเหยียนว่าถูกต้องยิ่ง"
"ตะวันตกเฉียงใต้มีภูเขาน้อยใหญ่นับไม้ถ้วน ไอพิษคลุมเครือ กองทัพของเรายากจะรุดลึกเข้าไป ครั้งก่อนก็เคยปราบปรามมาหลายคราว แต่ล้วนเสียทหารเสียกำลัง ได้ผลน้อยหย่อม"
"ยิ่งไปกว่านั้น พวกชาวเผ่าป่านั้น สู้ได้ก็สู้ สู้ไม่ได้ก็หนีซ่อนเข้าป่าเขา พอกองทัพใหญ่ของเราถอนกลับ พวกมันก็โผล่ออกมาอีก"
"ปราบก็ปราบไม่สิ้น ตีก็ตีไม่ขาด"
หลู่เหวินเอ่ยต่อ
"กระหม่อมก็เห็นว่า ยามนี้มิควรใช้อุบายปลอบโยน ส่งทูตไปเยี่ยมเยียน มอบของรางวัล มอบบรรดาศักดิ์ ให้คำปลอบประโลม"
"พวกชนเผ่านั้นได้ของแล้ว ธรรมดาก็จะสงบลงเอง"
หวังอี้ฟานขมวดคิ้ว
นิสัยของเขาตรงไปตรงมา จึงเปิดปากถามตรง ๆ
"ท่านหลู่ แล้วหลี่ฉงเหวินล่ะ?"
"ท่านเป็นขุนนางที่ฝ่าบาทแต่งตั้งของมหาจักรวรรดิเฉียน กลับถูกพวกชนเผ่านั้นฆ่าฟันตาย เศียรยังถูกห้อยไว้ที่ประตูเมือง"
"หากเราปล่อยให้คนไปปลอบโยน ไปมอบของรางวัลแก่พวกมัน—"
"แล้วท่านจะตายหลับตาปิดได้อย่างไร?"