"ซี้ด!"
เหยียนเจิงเห็นดังนั้นก็สูดลมหายใจเย็นเยือกในทันใด ดวงตาชราถลนแทบหลุดเบ้า
หลู่เหวินอ้าปากค้าง ไม้ถือกระดานตำแหน่งในมือแทบร่วงหล่นลงพื้น
ในแถวขุนนางทหาร มีคนอดไม่ได้ที่ขนหัวลุก แล้วพึมพำออกมาเบา ๆ ว่า "ท่านอัครเสนาบดีเกา...นี่มัน...มันเกินไปแล้วจริง ๆ..."
ช่างอวดโอ๋เหลือเกิน!
ภายใต้แสงอาทิตย์ เกาหยางขี่ม้าอู๋จุย สวมเกราะทองคำที่สะท้อนแสงแวววาวเป็นพันทิศ
ลวดลายหยาจื่อบนอกดุดันน่าเกรงขาม ดวงตาที่ฝังทับทิมแดงราวกับกำลังลุกไหม้
เกราะบ่ากลายเป็นหัวเสือคาบไหล่ เขี้ยวอันแหลมคมเผยออกมา
เกราะแขน เกราะขา ทุกแผ่นแวววาวราวกับกระจกเงา
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือผ้าคลุมนั้น สีแดงสด ทอด้วยผ้าแพรแคว้นสู่ ขลิบด้วยทอง ปักด้วยกิเลนสีทอง ห้อยจากหัวไหล่ยาวไปจนถึงก้นม้า
สายลมโชยมา ผ้าคลุมพลิ้วไหวราวกับกิเลนฟื้นคืนชีพ คำรามกวัดแกว่งกรงเล็บ
มือของเกาหยางยังถือทวนยาวอยู่เล่มหนึ่ง
ทวนยาวหนึ่งจ้างสอง คอดำสนิททั้งลำ ปลายทวนเปล่งประกายเยือกเย็น
แสงอาทิตย์สีทองสาดต้องร่างของเกาหยาง สาดต้องชุดเกราะทองคำนั้น
แสงที่สะท้อนออกมาทำให้ผู้คนแสบตา
"ให้ตายสิ..." ลวี่โหย่วหรงเอามือปิดตา "คนใจดำคนนี้ เขาป่วยหรือเปล่าเนี่ย?"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์หรี่ตาลง แต่ปลายริมฝีปากกลับเผยรอยยิ้มอดไม่ได้: "นี่แหละแบบฉบับของเขา"
ฉู่ชิงหลวนมุมปากกระตุกเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร มีเพียงปลายเท้าที่เผลอกดลงกับพื้นดินอย่างแรง
ไม่ต้องพูดถึงพวกนางเลย แม้แต่จวินจวินในอ้อมแขนของฉู่ชิงหลวนก็ยังเบิกตากว้างจ้องแสงสีทองที่อยู่ไกล ๆ นั้น
อู่จ้าวยืนอยู่ข้างราชรถ มองดูกองแสงสีทองที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย
แล้ว...
มุมปากของนางก็ยกยิ้มขึ้นบาง ๆ แทบจะมองไม่เห็น
"ผู้นี้..."
"ยังคงชอบอวดโฉมต่อหน้าธารกำนัลเช่นเคย"
เกาหยางนำทัพใหญ่เดินทางมาถึงระยะร้อยก้าว ก็รั้งม้าไว้