พระราชวัง
ยามรุ่งสาง
อู่จ้าวยืนอยู่หน้ากระจกทองสัมฤทธิ์ เสี่ยวเยวี่ยกำลังจัดชุดมงกุฎให้นาง
ชุดมังกรในวันนี้เป็นชุดที่ตัดเย็บเป็นพิเศษ เพิ่งส่งมาใหม่ พื้นเป็นสีดำสนิท ปักด้วยทองคำเป็นรูปมังกรเก้าตัวพัวพันกัน ดวงตามังกรฝังด้วยทับทิม ต้องแสงอรุณยามเช้าก็ส่องประกายน่าเกรงขาม
ชายกระโปรงยาวจรดพื้น ปักลวดลายภูเขาและสายน้ำ
“ฝ่าบาท ชุดนี้...ดูจะโอ่อ่าจนเกินไปหรือไม่เพคะ?” เสี่ยวเยวี่ยเอ่ยถามเสียงเบา
อู่จ้าวเองก็งดงามจนเกินจะพรรณนา ต่อให้แต่งกายเรียบง่ายเพียงใด ช่วงยกมือก้าวเท้าก็มีกลิ่นอายแห่งความสง่างามสูงศักดิ์ที่ยากจะเอ่ยถึง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแต่งองค์ทรงเครื่องเต็มรูปแบบ งดงามจนผู้คนแทบหยุดหายใจ แม้แต่เสี่ยวเยวี่ยก็ยังต้องตะลึงไปชั่วขณะ
อู่จ้าวจ้องมองเงาของนางในกระจก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“โอ่อ่าเกินงั้นหรือ?”
“เกาหยางปิดผนึกเขาหลางจวี่ จับตัวจั่วเสียนอ๋อง ยึดดินแดนทะเลเหนือได้ นี่คือคุณงามความดีที่หาใครเสมอเหมือนมิได้ในการเปิดดินแดนขยายอาณาเขต”
“วันนี้หากข้าไม่แต่งองค์อย่างโอ่อ่า จะคู่ควรกับผลงานของเขาได้เล่า?”
นางหันกายกลับมา ในดวงตาหงส์ประกายแสงวาวไหว
“เหล่าขุนนางมาถึงกันแล้วหรือยัง?”
“มาถึงแล้วเพคะ รวมพลอยู่ที่หน้านอกพระลานแล้ว”
“ขบวนรถเล่า?”
“เตรียมพร้อมแล้วเพคะ ราชรถอยู่หน้า ขบวนรถขุนนางตามหลัง องครักษ์หลวงนำเปิดทาง คณะพิธีสามร้อยคน”
อู่จ้าวพยักหน้า