ชั้นล่าง
เกาฉางเหวินกำลังฮึกเหิม กลับยิ่งสู้ยิ่งคล่อง
"มาว่า!"
"มือนี้ข้าขอเดิมพันห้าร้อยตำลึงเป็นแต้มเดี่ยวก่อน!"
เกาฉางเหวินหยิบธนบัตรห้าร้อยตำลึง ผลักไปยังตำแหน่งแต้มเดี่ยว
หวังเหล่าปาเจ็บใจจนมุมปากกระตุก จ้องเกาฉางเหวินด้วยแววตาแค้นเคือง
ไอ้หมอนี่...จงใจแน่นอน!
หากตนเองเขย่าได้แต้มเล็ก พอถึงตอนจะร้องว่า "วางแล้วห้ามเปลี่ยน" เกาฉางเหวินก็คงทุ่มหนึ่งหมื่นตำลึงลงบนแต้มคู่เป็นแน่
แต่ถ้าจะให้พูดว่าเดิมพันก่อนแล้วค่อยเขย่า ใคร ๆ ที่อยู่ตรงนี้ก็ไม่ใช่คนโง่ ชื่อเสียงของร้านก็จะเสียหาย
ยิ่งไปกว่านั้น...ยอดฝีมือหน้ากากเทพมัจจุราชผู้นี้ ลงมือจับโกงทันทีเลย!
ด้วยเหตุนี้
หวังเหล่าปาก็ลังเล เหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก
เกาหยางอดยิ้มไม่ได้ เอ่ยเสียงเบา "หรือว่าอย่างไร? คุณชายรองแห่งตระกูลข้าแพ้ที่ชิงหยุนฟางหนึ่งหมื่นสามพันตำลึง ตระกูลติ้งกั๋วกงของข้าก็ไม่ทักท้วง แค่ชนะมาไม่กี่พันตำลึง ยังไม่ได้ทุนคืนด้วยซ้ำ ชิงหยุนฟางใหญ่โตกลับไม่กล้าเล่นต่อแล้วหรือ?"
ผู้คนที่มุงดูอยู่ไม่กลัวความสนุก ยิ่งมีเรื่องยิ่งสนุก ต่างพากันเอ่ยขึ้น
"ก็ใช่น่ะสิ!"
"รออะไรอยู่? เล่นต่อสิ!"
"ชิงหยุนฟางทานี่น่าเกลียดเกินไป เห็นชัด ๆ ว่ามียอดฝีมือมา ก็ไม่กล้าแล้วหรือ?"
สีหน้าหวังเหล่าปาไม่สู้ดีนัก
แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยอะไร
"ตลกจริง ชิงหยุนฟางของเรากล้าเปิดร้าน ก็ไม่ถึงกับต้องกลัวแค่เจ็ดพันตำลึงเล็กน้อย"
และในขณะนั้นเอง
เสียงหวานละมุนราวกับเคลือบน้ำผึ้งก็ดังขึ้น ดึงดูดสายตาทุกคู่ในทันที
เห็นเพียงหูซานเหนียงก้าวย่างอย่างงดงาม แหวกฝูงชน เดินตรงไปยังโต๊ะพนัน