ปัง!
“ทุ่มหมดหน้าตัก?”
“เท่าไร?”
“เก้าพันตำลึง?”
“โอ้แม่เจ้า! วางเก้าพันตำลึงรวดเดียว แค่เดิมพันคี่คู่เลยหรือ?”
“คุณชายรองเกาผู้นี้จะบ้าไปแล้ว หรือว่าโชคเข้าข้างกันแน่ ถึงได้กล้าขนาดนี้?”
“พวกเจ้ารู้อะไร? ยิ่งคลื่นลมใหญ่ ปลาก็ยิ่งแพง ไม่ได้ยินหรือว่าคุณชายรองเกาเคยติดหนี้เขาอยู่ตั้งหนึ่งหมื่นตำลึง? วางมือเดียวนี้ ก็ได้คืนมาแล้ว”
ชั่วขณะนั้น
ทั่วทั้งหอชิงหยุนพลันคึกคักขึ้นมาทันตา เหล่านักพนันไม่ว่าจะกำลังเล่นอะไรอยู่ ต่างพากันกรูเข้าหาโต๊ะพนันนั้น แน่นขนัดเป็นชั้น ๆ กันอย่างไม่เหลือช่องว่าง
เงินเก้าพันตำลึง มากพอที่ครอบครัวธรรมดาจะกินอยู่อย่างสุขสบายไปหลายชั่วอายุคน แต่บัดนี้กลับถูกเกาฉางเหวินทุ่มลงบนโต๊ะเพียงวินาทีเดียว
ภาพกระทบใจเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงก็รู้ว่าสะเทือนใจเพียงใด!
สีหน้าอ้วนปาเจ๋อซีดขาวไปทันที มือที่กำถ้วยลูกเต๋าชะงักค้างกลางอากาศ สั่นระริก ๆ ไร้เรี่ยวแรง เหงื่อเย็นผุดเป็นเม็ดเล็ก ๆ เต็มหน้าผาก
มุมปากที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเทพมัจจุราชของเกาหยาง ค่อย ๆ คลายเป็นรอยยิ้มเย็นชา
เขาหัวเราะเยาะในใจ “ลูกเต๋าน้ำเงิน... สุดท้ายก็เป็นเพียงกลอุบายต่ำช้าที่เอาไว้หลอกคนเช่นนี้เท่านั้น”
ที่เรียกว่าลูกเต๋าน้ำเงิน หลักการจริง ๆ ก็แสนง่ายดาย เพียงเจาะภายในลูกเต๋าให้กลวง แล้วฉีดปรอทปริมาณเล็กน้อยเข้าไป ปรอทไหลช้า แต่น้ำหนักมาก นักเลงผู้ชำนาญจึงสามารถใช้จุดศูนย์ถ่วงของปรอท ชักจูงผลสุดท้ายได้
อ้วนปาเจ๋อเห็นทีจะเป็นมือเก่า เขาอาศัยการฟังเสียงและสัมผัสในมือ ก็รู้ว่าปรอทตกอยู่ที่หน้าไหน จึงอยากทอยออกแต้มเท่าไรก็ได้เท่านั้น