ถ้อยคำนี้ดังขึ้น
ประชาชนมหาจักรวรรดิเฉียนซึ่งแต่แรกต่างล้นเหลือด้วยความฮึกเหิม สีหน้ากลับเปลี่ยนไปในพริบตา
"หมายความว่าไง?"
"พุทธบุตรจะไม่รับผิดชอบงั้นรึ?"
"เรื่องนี้เป็นคำพูดของศิษย์พุทธบุตรที่เอ่ยจากปากเอง พวกเขาทั้งหมดสวมจีวรสีเทา ปฏิญาณปากเปล่า กระทั่งแผ่นขอพรนี้ก็เป็นพวกเขาที่ส่งมอบให้พวกเราด้วยมือของตัวเอง!"
"พวกเขายังบอกด้วยว่าพุทธบุตรเสด็จมาฉางอันคราวนี้ ก็เพื่อให้เกาหยางรู้ซะว่าพุทธะแท้ในโลกมนุษย์เป็นอย่างไร!"
"พุทธบุตรก็คือมาต่อกรกับราชันย์แห่งความตาย!"
"แล้วทั้งหมดนี่ล้วนเป็นเรื่องโกหกรึ?"
จานถานโกรธกริ้วยิ่งนัก กล่าวว่า
"ศิษย์พุทธะอย่างพวกเราไม่เคยแจกจ่ายแผ่นไม้เช่นนี้ ทุกท่านถูกคนหลอกลวงทั้งหมด!"
"ว่าอะไรนะ!"
รื้นฮั่น!
สีหน้าของเหล่าประชาชนซีดเผือด เปลี่ยนเป็นด้านชาน่าดูยิ่งนัก
หากทั้งหมดนี้เป็นเรื่องปลอม แล้วที่พวกเขาอาสัจรุดรุนมาไกลถึงเมืองฉางอัน ยืนรับลมหนาวอยู่ที่ปากประตูเมือง ผลักกันแน่นขนัดรอพุทธบุตรเจียเย่มานานเพียงใด นับว่าอย่างไร?
ณ ขณะนั้น
กลีบฝูงชนกลับดังขึ้นด้วยเสียงหนึ่ง
"แผ่นไม้เป็นของปลอม"
"แล้วพุทธบุตรล่ะ ย่อมเป็นของแท้สินะ?"
จานถานสะดุ้งใจ
ผู้นั้นกลับยังคงส่งเสียงตะโกนต่อ
"พุทธบุตรไม่ใช่องค์พุทธะจำแลงภพรึ?"
"เล่ากันว่ายามประสูติมีพระช้างขาวล้อมรอบ ฟ้าประทานแสงพุทธะ กระทั่งพระพักตร์พุทธะหยดน้ำตาจากหว่างคิ้ว ท้องฟ้าบังเกิดเมฆสีม่วงยาวสามพันลี้ ไอสีม่วงอันประเสริฐมาจากทิศตะวันออก ระฆังเจ็ดสิบสองใบดังก้องพร้อมกัน"
"เมื่อเป็นพุทธะแท้ แล้วแม้แต่คำขอเพียงเล็กน้อยก็บันดาลไม่ได้รึ?"
"เช่นนั้นนี่มันพุทธะแท้อะไรกันเล่า?"