ยามนั้น
สายตาของผู้คนทุกสายตา ต่างตกอยู่บนตัวเกียเจียะทั้งหมด
จานถานกำลังมองเขา
ทูตแห่งสามแคว้นก็กำลังมองเขา
ราษฎรมหาจักรวรรดิเฉียนนับพันคน ต่างกำลังรอให้เขามอบคำตอบ
หากเกียเจียะพระโอรสแห่งพุทธเจ้าปฏิเสธไป ชื่อเสียงแห่งเมตตาธรรมที่สั่งสมมาตลอดเส้นทาง ก็จะแตกร้าวลงเกือบหมดสิ้น ณ ประตูเมืองฉางอันนี้
เมื่อนั้นจะยกฟ้องราชันย์แห่งความตายอีกได้อย่างไร?
แต่หากรับคำขอ...
เถียนเช่อแลเห็นแผ่นไม้จารึกคำอธิษฐานที่แน่นหนาดกหนุบนั้น ก็รู้สึกราวกับหนังศีรษะชาซ่า
ความปรารถนาพรรค์ใดกันแน่!
เงินเอี่ยมสิบหมื่นเหรียญ
รองปลัดหกกระทรวง
อายุยืนยาวไม่รู้จบ
ผู้ตายฟื้นคืนชีพ
สิ่งเหล่านี้ ไม่ต้องพูดถึงพุทธบุตรเจียเย่เพียงคนเดียว แม้จะอัญเชิญองค์พระพุทธเจ้าจากแดนสวรรค์ตะวันตกลงมาจริง ๆ ก็คงจะถ่มน้ำลาย ตรัสว่าเจ้าพวกนี้กำลังฝันหวานอยู่ แล้วหันหลังเสด็จจากไปทันที!
แต่บัดนี้
เกียเจียะไม่มีทางถอยหลังอีกต่อไป!
เพียงแค่เขาเอ่ยว่า "ทำมิได้" ในฝูงชนก็จะทันใดนั้นมีผู้ตะโกนขึ้นว่าการจุติของพระพุทธเจ้าก็เพียงเท่านี้ ราชันย์แห่งความตายต่างหากที่เป็นที่พึ่งของมหาชน
เมื่อถึงวาระนั้น
เขาเหล่านี้ไม่ต้องพูดถึงการเข้าฉางอันเพื่อยกฟ้องเกาหยาง หากแต่ตัวเองก็จะกลายเป็นเรื่องขบขันใหญ่สุดของเจ็ดแคว้นเสียก่อน!
เจียเย่...จะแก้สถานการณ์นี้อย่างไร?
เถียนเช่อกำมือแน่น ดวงตาจ้องมั่นที่ใบหน้าของเกียเจียะ ใจระทวนยิ่งนัก
เกียเจียะท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน สีหน้ามิได้เปลี่ยนแปลง
เขาเพียงเงียบสงบมองดูใบหน้าที่แดงก่ำเหล่านั้นทีละคน ๆ อย่างเนิ่นช้า
ในหมู่ราษฎรเหล่านี้ บ้างก็มีความโลภเปี่ยมหน้า
บ้างดวงตาเป็นประกายวิบวับ
บ้างก็หลังตะโกนความปรารถนาสุดเลหลังออกมาแล้ว ตัวเองกลับรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
เกียเจียะพินิจในใจ
ราษฎรเหล่านี้เชื่อจริงหรือว่าพระโอรสแห่งพุทธเจ้าอย่างเขาจะให้คนตายฟื้นคืนชีพได้?