"อะไรนะ?"
"จบแล้ว?"
"จบแค่นี้เองรึ!"
เกาฉางเหวินเป็นคนแรกที่ทานไม่ไหว ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที
ในความคิดของเขา ภาพนางปีศาจสาวนั้นเดือดร้อนลำบากมาแล้ว เขาแทบจะถอดกางเกงออกเสียอยู่แล้ว ผลปรากฏว่าเกาหยางบอกว่าจบ?
"ท่านพี่ ท่านทำได้ถึงเพียงนี้เองรึ สั้นฟุ้งอ่อนแอเช่นนี้? แล้วตอนต่อจากนั้นล่ะ นางปีศาจสาวนั่นทำอะไรต่อ?"
เกาฉางเหวินคำรามออกมาดังเหมือนหมูถูกเชือด สองมือกุมหัวตัวเอง ทั้งคนอยู่ในสภาพใกล้จะแตกสลาย
"คราก่อนเล่าเรื่องเสินปิงเสี่ยวเจี้ยง เล่าเรื่องเทียนหลงปาปู้ ท่านพี่ก็ทำเช่นนี้"
"หลายวันนั้น ท่านรู้ไหมว่าข้าพี่น้องผู้น้อยต้องฝืนทนอยู่อย่างไร?"
จิตใจของเกาฉางเหวินแตกสลายสิ้นเชิง
เฉินเซิ่งก็ใจสลายเช่นกัน แทบอยากจะคุกเข่าโขกศีรษะให้เกาหยางสักครั้ง
เขาก็ยอมรับว่าเหลือเชื่อจริง ๆ
เกาหยางเพิ่งจะเอ่ยต่อ ก็เงยหน้ามองไปภายนอกหนึ่งครั้ง คิ้วขมวดมุ่ย "ใครอยู่ข้างนอก?"
ฝูโป๋เดินออกมาจากหลังโคนกำแพงอย่างอาย ๆ ในมือยังถือถาดถั่วเหลืองคั่ว แล้วก้าวออกมา
"คุณชายใหญ่ คือหนูนะพ่ะย่ะค่ะ"
แล้วข้าง ๆ ก็ดังเสียงอันเฒ่าแก่กว่ายิ่งขึ้นไปอีก "ท่านฝูเอ๊ย เป็นเพราะเจ้านี่แหละ มิฉะนั้นคุณชายใหญ่จะได้ยินได้อย่างไร!"
เกาฉางเหวินหันหลังกลับมอง แล้วก็ยิ้มแห้งขึ้นมาทันที "ท่านจางโป๋รึ? ท่านไม่ได้อยู่ปรนนิบัติรับใช้ข้างกายท่านกั๋วกงผู้เฒ่า แล้วไฉนมาอยู่ที่นี่เสียได้!"