"ไอ้เจ้าหนู เมื่อคืนนี้ข้าก็รู้สึกสังหรณ์ใจ ว่าเจ้าจะต้องนำทัพใหญ่มาบุก สังหารอ๋องแห่งหลางหย่าและอ๋องแห่งเจิ้นเยวี่ยให้กระจัดกระจายหนีกระเจิงเป็นแน่!"
"บัดนี้ดูท่า สัญชาตญาณของข้า คาดไม่ผิดเสียด้วย!"
ลวี่เจิ้นหัวเราะลั่นพลางเอ่ยวาจา
เมื่อเกาหยางบัญชาให้ใต้บังคับบัญชาตะโกนข่าวที่อ๋องแห่งเจิ้นเยวี่ยและอ๋องแห่งหลางหย่าถูกสังหารไปทั่วสมรภูมิรบ เหล่าชาวซงหนูที่สู้ไม่ได้อยู่แล้วก็หมายจะหลบหนี ยิ่งพากันใจเสียขวัญหนีกันอย่างรวดเร็ว!
เมื่อใจเสียขวัญหนี เกิดเค้าลางแห่งความพ่ายแพ้ ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของมหาจักรวรรดิเฉียนก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
ชาวซงหนูถูกสังหารกระจัดกระจายหนีกระเจิง แตกหนีไปทั่วทิศ เกาหยางก็นำพาคนของตนไปถึงข้างกายของลวี่เจิ้น
ได้ยินคำพูดของลวี่เจิ้น สายตาก็กวาดมองรองแม่ทัพข้างกายลวี่เจิ้น สีหน้าของเขากระตุกยิก ๆ อย่างรวดเร็ว
เกาหยางยิ้มพลางเอ่ย "ท่านปู่ลวี่ ในใจลับ ๆ มิได้นินทาข้าน้อยดอกหรือ?"
"มิได้แอบด่าว่าบรรพชนของข้าน้อยดอกหรือ?"
ลวี่เจิ้นได้ยิน ใบหน้าเก่าแก่แดงก่ำขึ้นมาทันที
แต่เขาก็เบิกตาจ้องเขม็งพลางเอ่ย "ไอ้เจ้าหนู ดูคำพูดของเจ้านี่ ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?"
"บัดซบ ข้านั้นเรียบร้อยอ่อนโยน ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความใจกว้าง มีความสง่างามเหนือกว่าพวกบัณฑิตที่แท้จริงเสียอีก จะแอบด่าว่าบรรพชนตระกูลเกาของเจ้าได้อย่างไร?"
หางตาของเกาหยางอดไม่ได้ที่จะกวาดมองไปยังรองแม่ทัพข้างกายของลวี่เจิ้น
รองแม่ทัพผู้นั้นกายเปื้อนเลือดของชาวซงหนู แม้แต่เกราะก็ยังถูกฟันจนเกิดรอยแยกหลายแห่ง ช่างเป็นแม่ทัพที่ห้าวหาญยิ่งนัก!