คำพูดของเกาหยางครานี้ ทำให้ลวี่เจิ้นและอ๋องเซียวตื่นตะลึงยิ่งนัก
“เจ้าหนู ฟังเจ้าพูดคำหนึ่ง ข้าก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง!”
ลวี่เจิ้นสูดลมหายใจลึก มองเกาหยางด้วยแววตาอันเร่าร้อนแรงกล้า
ยอดขุนพล!
ยอดขุนพลแต่กำเนิด!
หากเกาหยางเป็นคนตระกูลลวี่ของเขาได้ จะดีเพียงไร...
น่าเสียดาย...
จิตใจของลวี่เจิ้นซับซ้อน ถอนหายใจหนักหน่วง
ขนาดลวี่เจิ้นยังเป็นเช่นนี้ อย่าว่าแต่อ๋องเซียวเลย
ยามนี้เขาอยากจะคุกเข่าให้เกาหยางเสียเดี๋ยวนี้
แววตาของทั้งคู่ร้อนแรงเกินไป ทำให้เกาหยางรับไม่ค่อยไหว
ดังนั้น เขาจึงเอ่ยขึ้น
“อ๋องเซียวฟังคำสั่ง!”
“กระหม่อมอยู่!”
“ถ่ายทอดคำสั่งของข้า ไล่ล่าสังหารชาวซงหนูเป็นระยะทางร้อยลี้ ผู้ใดตัดศีรษะเจิ้นเยวี่ยอ๋องกับหลังหยาอ๋องได้ รางวัลหมื่นชั่งทองคำ!”
“กระหม่อมรับคำสั่ง!”
อ๋องเซียวประสานมือ กำลังจะไปออกคำสั่ง
“เดี๋ยวก่อน!”
เกาหยางร้องเรียก อ๋องเซียวหันกลับมามองเกาหยาง
“ศึกนี้ ผู้ใดที่ยังถืออาวุธ ให้ถือว่าขัดขืน สังหารให้หมด!”
อ๋องเซียวร่างสั่นสะท้าน สีหน้าเคร่งขรึมสังหาร กล่าวว่า “กระหม่อมรับคำสั่ง!”
ลวี่เจิ้นจ้องเกาหยาง ร่างสั่นไปทั้งตัว สีหน้าตกตะลึง เขาเอ่ยถามเชิงหยั่งดูว่า “เจ้าหนู นี่เจ้า... จะสังหารเชลยหรือ?”
เกาหยางได้ฟัง ก็โต้แย้งทันควันว่า “ท่านปู่ลวี่ พูดอะไรกัน!”
“ข้าเกาหยางเป็นคนเช่นนั้นหรือ? เพียงแต่ขณะไล่ล่า ทหารใต้บังคับบัญชาต้องการผลงาน อาจสังหารเชลยเอาผลงาน ข้าเองก็ห้ามไม่ไหวหรอก”
ลวี่เจิ้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“เจ้าหนู นี่มันขัดต่อหลักสวรรค์!”
เกาหยางสีหน้าเรียบเฉย มองไปไกลลิบ กล่าวว่า “เชลยในศึกนี้มีมากอยู่แล้ว ขนเชลยกลับมาอีกสักกลุ่มหนึ่ง อาหารที่ต้องใช้ในแต่ละวันจะเป็นตัวเลขทางดาราศาสตร์เลยทีเดียว”