"เรื่องนี้รออีกสักสองสามวันเถิดพ่ะย่ะค่ะ เพราะเกาชิงเพิ่งออกจากตำหนักไทเฮามา อีกอย่างหนึ่ง จงเตรียมแผนพิษไว้ให้เจิ้นสักสองสามแผนด้วย ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จก็ตาม ข่าวลือภายในวังจะแพร่งพรายออกไปมิได้ แต่ไทเฮาและเสนาบดีนั้น เก็บไว้ต่อไปมิได้แล้ว"
"การลงมือต้องเด็ดขาด แต่ข้ออ้างนั้นต้องหาเหตุอื่นมารองรับ!"
แววตาอู่จ้าวเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง
เกาหยางพยักหน้ารับทันที พร้อมตบอกตนอย่างมั่นใจ "ฝ่าบาททรงวางพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ เรื่องทั้งหมดนี้มอบหมายให้กระหม่อมจัดการ"
"ความสัมพันธ์ระหว่างไทเฮากับเสนาบดี มีเพียงกระหม่อมและฝ่าบาทเท่านั้นที่ทรงทราบ ลงมือแยกส่วนกันไปก็เพียงพอแล้ว ในด้านนี้กระหม่อมชำนาญยิ่งนัก!"
"ฝ่าบาททรงเริ่มต้นด้วยสำนักซีฉ่าง สืบสวนลับหาพรรคพวกของเสนาบดีก่อน ทางด้านกระหม่อมจะใช้ข้ออ้างอื่นสังหารสวี่เซียงเสีย แล้วกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก!"
อู่จ้าวพยักพระพักตร์ พระทัยสงบลงทันใด "การงานของท่านเกา เจิ้นวางใจ!"
เกาหยางถูมือพลางทูล "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมมีคำขอซึ่งมิอาจเลี่ยงได้ จะกราบทูลให้ทรงรับสั่งเสียก่อน"
"ท่านเกา พูดมาตรงๆ เถิด"
"ฝ่าบาทจะทรงพระกรุณาเขียนราชโองการฉบับหนึ่ง ประทับตราหยก และโยนความผิดแผนคัมภีร์ดอกทานตะวันทั้งหมดให้เป็นของสวี่เซียงได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"
"ไม่ปิดบังฝ่าบาท คัมภีร์ดอกทานตะวันผ่านมานานเพียงนี้แล้ว ยอดฝีมือในยุทธภพเหล่านี้ กระหม่อมก็ยังกังวลอยู่บ้าง หากเคราะห์ร้ายตกไปอยู่ในเงื้อมมือของพวกมัน กระหม่อมยังจะได้เอาตัวรอดบ้าง ถึงแม้การป้องกันรอบตัวกระหม่อมจะแข็งแกร่งนัก แต่ใต้หล้านี้กว้างใหญ่นัก เกรงว่าจะมีพวกประหลาดปรากฏขึ้น เมื่อมันตอนตัวเองเพื่อแก้แค้น กระหม่อมกังวลใจนักนะพ่ะย่ะค่ะ!"