“ท่านน้องเกา!”
ในยามนั้น หลี่หลงก้าวฉับๆ เดินเข้ามา
เสียงของเขาดังขึ้น ดวงตาคู่หนึ่งจ้องเขม็งไปที่เกาหยาง
“ท่านพี่หลี่!”
“แขกผู้มีเกียรติเช่นท่าน เหตุใดจึงมาเยือนยามวิกาล? เชิญนั่งเร็วเข้า พอดีน้องเตรียมสำรับใหญ่ไว้แล้ว!”
เกาหยางยิ้มแย้ม เดินออกไปต้อนรับหลี่หลง ทั้งสองเดินเข้าห้อง โต๊ะอาหารและสุราใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้แล้ว
หลี่หลงตามเกาหยาง ทั้งสองนั่งลงตามตำแหน่งของตน
“ท่านพี่หลี่ คืนนี้พวกเราพี่น้องต้องดื่มจนเมามายไม่กลับ นี้ล้วนเป็นสุราชั้นดี”
เกาหยางยกจอกสุรา ชนแก้วคารวะหลี่หลง
แต่หลี่หลงกลับวางจอกลง แววตาจริงจังมองเกาหยางแล้วเอ่ย “ท่านน้องเกา สุรายังไว้ก่อนเถิด มีเรื่องหนึ่งที่พี่ต้องถาม ท่านให้ความจริงแก่พี่ มิเช่นนั้นคืนนี้ไม่ต้องกล่าวถึงสุรา แม้แต่หลับตาพี่ก็มิอาจ”
“เฉินเฉียงนั่น เป็นองครักษ์สามัญจริงหรือ?”
หลี่หลงมองเกาหยาง เสียงพลันดังขึ้น
จากคำบอกเล่าของคนสนิท เรื่องนี้ช่างน่าพรั่นพรึงยิ่งนัก
เฉินเฉียงหายตัวผู้เดียวก็ว่าได้ แต่พรรคพวกที่ร่วมเวรอีกสิบเอ็ดคนล้วนถูกโยกย้าย หายสาบสูญไร้ร่องรอย นี้ก็ค่อนข้างน่าสะพรึงกลัว
เขาหวาดหวั่นนัก หากสืบต่อไป พบว่าทั้งสิบเอ็ดคนนั้นสิ้นชีพหมดสิ้น กระทั่งถูกสังหารล้างตระกูล นั่นย่อมมิใช่เรื่องเล็ก