มุมปากของเกาหยางกระตุก
ได้!
มีหลักการดีแท้
"แต่ถึงไม่ช่วย เรื่องนี้พี่หลี่ก็เอาตัวรอดตามลำพังมิได้ ท่านเป็นผู้บัญชาการองครักษ์หลวง หากเกิดความวุ่นวายขึ้นมาจริง คงต้องรับเคราะห์เป็นคนแรก"
"ตรงกันข้าม หากเจ้าหาเรื่องนี้จนกระจ่างได้ พี่หลี่ไม่เพียงไร้ความผิด ยังเป็นความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ด้วย!" เกาหยางกล่าวต่อ
"น้องข้าคิดเพื่อพี่หลี่นะ!"
หลี่หลงฟังแล้วกลับรู้สึกว่ามีเหตุผลยิ่งนัก
อู่จ้าวไว้วางใจเขา มอบหมายภารกิจใหญ่หลวงให้ หากเซียวไทเฮากับเสนาบดีสมคบกันปลงพระชนม์จักรพรรดิองค์ก่อนจริง พวกมันคงวางแผนการใหญ่โตยิ่งนัก ถึงขั้นที่อู่จ้าวอาจตกอยู่ในอันตราย
หากเกิดรัฐประหารในวังขึ้นมา เป็นอันตรายถึงอู่จ้าว เขาก็สิ้นแน่!
"เป็นเซียวไทเฮากับเสนาบดีจริงหรือ?"
หลี่หลงยอมรับชะตากรรมจนได้ ไร้หนทาง ขึ้นเรือโจรแล้ว ต่อให้ด่าเกาหยางสักคำ ก็เป็นเรื่องโง่เขลายิ่ง
ก็เหมือนอย่างว่า เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ต่อให้ตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครสน อีกทั้งมิอาจขัดขืน ก็ได้แต่ยอมรับแต่โดยดี
เพราะถึงเรื่องสินบนห้าแสนตำลึงเงินจะแดงขึ้นมา เขาต้องตายแน่ แต่ฮองเต้ก็ยังไม่แน่ว่าจะจับเกาหยางขังคุกสวรรค์หรือไม่
คุณค่าของพวกเขาสองคนไม่เท่าเทียมกัน ข้อนี้หลี่หลงรู้แก่ใจดี
"ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ แต่คงรู้ในอีกไม่กี่วันนี้ ระยะนี้คงไม่ถึงขั้นลอบสังหาร แต่หากไทเฮาทรงเรียกพบข้าน้อย นั่นคือหลักฐานชิ้นใหญ่ที่สุด!"
แววตาของเกาหยางฉายประกายเย็นเยียบ
หลี่หลงขมวดคิ้วกล่าวว่า "ไทเฮาจะทรงทราบหรือไม่ว่าตระกูลหลินเกี่ยวข้องกับเฉินเฉียง ต่อให้ไม่ทราบ อยู่ๆเราก็ตรวจค้นหาเบาะแสของเฉินเฉียงอย่างเปิดเผย พวกนางต้องได้กลิ่นผิดปกติ คงไม่เคลื่อนไหวโดยประมาท"