เพียงชั่วครู่เดียว
ทั่วทั้งย่านคนยากทางตะวันตกของเมืองฉางอันก็แตกตื่นโกลาหล
ชาวบ้านที่ยากจนได้ข่าวก็หลั่งไหลกันมามากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาสวมเสื้อผ้าบางเฉียบ ตัวสั่นเทาด้วยความหนาว สายตาดุดันและแฝงไว้ด้วยความหวังและความอยากรู้อยากเห็นอย่างแรงกล้า!
ซ่างกวันวานเอ๋อร์และฉู่ชิงหลวนนั่งอยู่ภายในรถม้า มองดูผู้คนมากมายตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน
“เป็นเพียงเวลาหนึ่งเค่อเท่านั้น หรือว่า จะมีผู้คนมามากมายเพียงนี้ได้?”
“ดูท่า” ฉู่ชิงหลวนถอนหายใจเบา ๆ มองไปยังร่างสูงโปร่งบนแท่นหินที่อยู่ไกลออกไป “พวกเรายังดูถูกพลังของแผนแจกไข่ฟรีของท่านสามีเกินไป”
“พลังของไข่ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!”
เกาหยางยืนเอามือไพล่หลังบนแท่นหิน ท่าทางสงบนิ่งอย่างยิ่ง
การแจกไข่ฟรีนี้ ต่อให้เป็นมหาจักรวรรดิเฉียนในปัจจุบัน หรือแม้แต่ยุคที่ผ่านมาอย่างดาวดวงสีฟ้า เพียงแค่ปล่อยข่าวเช่นนี้ออกไป ก็ย่อมมีผู้คนหลั่งไหลมาจนแน่นขนัด
แม้เพียงเพื่อรับไข่ฟรีอันไร้ค่าสักสองสามฟอง ถึงขั้นถูกหลอกลวงจนสิ้นเนื้อประดาตัว ก็ยอมอดทน!
เกาหยางยืนอยู่บนแท่นหินขนาดใหญ่ เบื้องหลังมีเกาฉางเหวินที่ยังเขินอายยืนอยู่
เขามองไปรอบ ๆ ใบหน้าที่ซีดเขียวด้วยความหนาวเย็น แล้วกล่าวออกมาอย่างเด็ดขาด เสียงดังกังวานราวกับระฆังสำริด กลบเสียงโหยหวนของลมและหิมะ
“พี่น้องทั้งหลาย ก่อนที่จะรับไข่ฟรี ข้า เกาหยาง มีบางคำพูดติดค้างอยู่ในคอ ไม่อาจระบายออกมาได้!”
“ดังนั้น วันนี้ ขอให้ข้า เกาหยาง ได้ดื้อรั้นสักครั้ง ข้าจะถามหาฟ้า ถามหาแผ่นดิน และยิ่งต้องถามหาพวกมอดที่ดูดเลือดกินไขกระดูก!”
“จงดูเสื้อผ้าบาง ๆ บนตัวพวกเจ้า จงดูมือเท้าที่แตกแห้งเพราะความหนาวของพวกเจ้า และจงดูพวกมอดที่ปั่นราคาฟืนถ่านให้สูงลิ่ว ดำเนินชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยด้วยเลือดและเนื้อของมนุษย์!”