“ตำรับเทพระดับโลก?”
ใบหน้าของเกาเฟิงอ่อนโยนลงทันที แววเสียงมีความลังเลปะปนกับความหวังเล็ก ๆ “งั้นเจ้าก็เล่ามาให้ฟังซิ ตำรับอันใด?”
เมื่อเห็นทุกคนต่างจ้องมองตน เกาฉางเหวินกลับดีใจจนหางเกือบชี้ฟ้า
เขาล้างคอเสียงดังฮึด หยิบตำรับยาจากอกเสื้อออกมา แล้วเอ่ยขึ้น
“ไม่ช้านี้ที่เมืองฉางอันโรคหวัดระบาดหนัก ผู้คนทั้งถนนล้วนไอน้ำมูกกันให้วุ่นวาย บางคนไอไปไอมาก็หมดลมหายใจ ข้า เกาฉางเหวิน เห็นด้วยสองตา และเจ็บปวดอยู่ในใจ!”
เกาฉางเหวินวางมือบนอก ทำท่าทีเวทนาสรรพชีวิต เสียงก้องกังวาน “ข้าจึงฝ่าฝันแสวงหาจากตำราโบราณทั่วสารทิศ จับอาการเขียนยา ไม่ว่างเว้นกลางวันกลางคืน ในที่สุดก็เขียนตำรับนี้ขึ้นมาได้”
“ตำรับนี้เห็นผลเร็วยิ่งนัก รักษาโรคหวัดระบาดที่กวาดทั่วฉางอันโดยตรง ยิ่งกว่านั้นต้นทุนต่ำเหลือเกิน หนึ่งเข็มยาเพียง 5 เหรียญทองแดง!”
เกาเฟิงสะดุ้งเล็กน้อย
ช่วงไม่ช้านี้ฉางอันเปลี่ยนฤดู ราษฎรที่ติดโรคหวัดมีนับไม่ถ้วน แถมโรคนี้ยังดุร้ายพอสมควร ครั้งเมื่อติดเชื้อ ไม่เพียงไอ ยังปวดศีรษะน้ำมูกไหล หนักเข้าถึงกับขืนชีวิตได้
แล้วเกาฉางเหวินกลับคิดตำรับยาที่รักษาโรคหวัดนี้โดยเฉพาะขึ้นมา?
แถมเพียง 5 เหรียญทองแดงต่อหนึ่งเข็ม?
นี่ก็… ยอมรับว่ามีฝีมือจริง
หัวใจของเกาเฟิงอ่อนลง ใบหน้าหาความปลื้มใจปรากฏขึ้นได้อย่างยากยิ่ง
เขานึกถึงตอนที่ปกติเอาแต่ตีด่าบุตรคนเล็กนี้ พอมีเรื่องก็ใช้ไม้เรียวลงโทษ ย้อนดูแล้ว ลูกกบฏคนนี้แม้ปกติไม่เอาไหน แต่แก่นแท้ในใจก็ยังห่วงใยราษฎรอยู่
บิดาอย่างตน กระนั้นเข้มงวดกับเขาเกินไปหรือไม่?
วิถีแห่งการอบรมเลี้ยงดู คลอไม่ได้พึ่งคทาอย่างเดียวจริง ๆ
“เจ้ามีฝีมือเพียงนี้ บิดากลับตื่นตระหนก และรู้สึกปลื้มใจอย่างลึกซึ้ง!” น้ำเสียงของเกาเฟิงอ่อนหวานลงอย่างยากจะพบ แม้แต่แฝงความรู้สึกผิดบางประการ
เกาหยางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลันแปลกใจ
เกาฉางเหวินกลับทำธุระจริงจังสักเรื่องเสียแล้วหรือ? พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือนี่?