พอพูดจบประโยคนั้น
เกาหยางพลันตาสว่างขึ้นมาทันที ดั่งมีแสงเปล่งประกาย
“ฝ่าบาท ทรงตรัสจริงหรือ?”
อู่จ้าวยืนประสานมือไว้ด้านหลัง ร่างสูงโปร่ง ท่าทางเรียบสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ย่อมเป็นเช่นนั้น พจนานุกรมของเจ้านาย ย่อมไม่มีคำพูดที่กลับกลาย!”
“แต่—”
อู่จ้าวหันกลับมา สายตาจริงจังจ้องมองเกาหยาง “แต่เจ้าก็ต้องจำไว้ สิ่งที่เจิ้นต้องการ คือเจ้าที่ปลอดภัยกลับมา!”
“การศึกครั้งนี้ ต่อให้พ่ายแพ้ ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ เจิ้นก็แบกรับได้ ไม่เป็นไรก็ค่อยๆ ฟื้นฟูไป อีกสิบปี ยี่สิบปีก็ตาม แต่หากเจ้าประสบเหตุ ต่อให้เจิ้นชนะศึกนี้ สิ่งที่ต้องแลกมา ก็คือสิ่งที่เจิ้น และทั้งมหาจักรวรรดิเฉียน ไม่มีทางแบกรับไหว!”
“ดังนั้น จงรับปากเจิ้น... ต้องกลับมาอย่างปลอดภัย!”
เกาหยางได้ยินเช่นนั้น ความอบอุ่นสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นในหัวใจ
เขาจ้องมองดวงตาหงส์ที่จริงจังของอู่จ้าว เห็นความห่วงใยและจริงใจอันหนาแน่น ที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
เกาหยางเก็บสีหน้าเล่นสนอ่อนเล่น กล่าวกับอู่จ้าวอย่างจริงจัง “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย สถานการณ์เช่นนี้ ประกอบกับแสนยานุภาพทางทหารของมหาจักรวรรดิเฉียนที่เหนือกว่า ข้ากระหม่อมมั่นใจเต็มร้อย จะไม่ทำให้ผิดคำสั่ง บุกย่ำราชสำนักซงหนู กลับมาอยู่เบื้องหน้าฝ่าบาทอย่างปลอดภัย ให้ฝ่าบาททรงรักษาคำสัญญา!”
“อืม”
อู่จ้าวเหลือบตามองเกาหยาง ท่วงท่าเย้ายวนใจยิ่งนัก
“เจ้าควรจำคำพูดวันนี้ไว้ให้ดี หากเจ้ากล้าผิดสัญญากับเจิ้น ทำให้เจิ้นต้องอยู่อย่างม่ายหม้าย ระวังชายฉกรรจ์มากมายที่เจิ้นเลี้ยงไว้ในวัง!”
“ถึงเวลานั้น วังหลวงเงียบเหงา อย่ามาว่าเจิ้นไม่เตือนว่า วันหนึ่งจะอดใจไม่ไหว!”