อู่จ้าวเงยหน้าขึ้น ดวงตาหงส์คู่นั้น ความลังเลสุดท้ายถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้น
นางหันกายอย่างเด็ดขาด เดินตรงเข้าตำหนักหนังสือ ชุดคลุมมังกรดำเจิดจ้าปลิวไสวในสายลมฤดูใบไม้ร่วง เหลือไว้เพียงเสียงเย็นเยียบ
"จารึกราชโองการ! เกาหยางขอลาออก เจิ้น... อนุญาต!"
"จงประกาศแก่ทั่วหล้าเดี๋ยวนี้: ปลดเกาหยางจากตำแหน่งกั๋วกงผู้พิทักษ์เมือง, โหวอัศวินชนะศึก, เสนาบดี, แม่ทัพม้าศึก ทั้งปวง ยศถาบรรดาศักดิ์ถูกถอดถอน ลดเป็นสามัญชน!"
"ในเวลาชงชาหนึ่ง ถ้าฝูงชนที่หน้าประตูวังยังไม่สลาย ให้ถือว่าเป็นกบฏ ให้องครักษ์หลวง... ปราบปราม ณ ที่นั้น!"
คำว่า "ปราบปราม ณ ที่นั้น" ขององครักษ์หลวง ดั่งก้อนน้ำแข็งตกลงมา พร้อมด้วยเจตนาฆ่าที่เย็นยะเยือกจนแทงทะลุกระดูก!
ชั่วขณะนั้น อากาศราวกับถูกแช่แข็ง
คำพูดนี้เอ่ยออกมา
จางโซ่ว, จางโชว์ ราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบค้อมหัวรับคำสั่ง: "กระหม่อมทั้งสองรับราชโองการ!"
เมื่อได้รับราชโองการแล้ว ทั้งสองก็เช็ดเหงื่อบนหน้าผากพร้อมกัน ถอนหายใจอย่างหนัก
"พี่ใหญ่ ข้าฉลาดไหมล่ะ?" จางโชว์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"ฉลาดบ้าอะไร! ฝ่าบาทตบหน้านั้นลืมเร็วขนาดนั้นเลยหรือ? เจ้าคิดว่าเสนาบดีเกาเป็นคนธรรมดาหรือไร องครักษ์จิ้นอี๋จะกล่าวหาใครก็ได้โดยไม่ต้องมีหลักฐานชัดเจนหรือ?"
"ถ้าเสนาบดีเกาทำจริง พวกเราก็ปลอดภัย แต่ถ้าไม่ได้ทำ เมื่อฝ่าบาทสอบสวน พบว่าเกาฉางเหวินแค่มีความชอบแปลกๆ กับหวังเซิ่งคนนั้น จึงไปตอนกลางคืน พวกเราจะจบเห่!"
จางผิงด่าทออย่างต่อเนื่อง
จางโชว์ก็ตะลึง พอได้สติก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
เรื่องนี้ทนสอบสวนไม่ได้ ถ้าเกาหยางไม่ได้วางแผนทั้งหมด พวกเขาก็มีปัญหาใหญ่จริงๆ!
"รอดตายมาได้! ไป ประตูเฉิงเทียน!"
จางผิงเงยหน้าขึ้น สูดหายใจลึก แล้วเอ่ย
ราชโองการ... ออกมาแล้ว!
ทุกอย่างนี้ ไม่มีทางหันกลับได้อีก!
ทุกอย่าง จะถูกปิดฉาก!