“ถึงฤกษ์งามแล้ว เปิดกระทง!”
เสียงดังสนั่น!
นายเวรสองคนชูตะกร้าใส่แม่ทัพเกราะเหล็กขึ้น แล้วเทลงในกระทงโดยตรง
โจวเหวินคังรับกระทงเหล็กด้ามยาว ตักน้ำมันแดงที่เตรียมไว้ข้าง ๆ รินลงไปในกระทงด้วยเสียงซ่า!
ชั่วขณะนั้น น้ำมันร้อนกล้นกับไอน้ำที่ตกค้างอยู่ในกระทงระเบิดขึ้นพร้อมกัน ไอสีขาวฟุ้งกรุ่น!
ตามมาด้วย
พริกซอย เม็ดฮวยเจียว ต้นหอม ขิงซอย กระเทียมสับ...
ใส่ลงกระทงตามลำดับ!
ซ่า!!!
กลิ่นเครื่องเทศดุดันดังปะทุขึ้นราวภูเขาไฟระเบิด!
รสร้อนของพริก รสชาของฮวยเจียว ความหอมของต้นหอมขิงกระเทียม... ภายใต้การปลุกปั้นของน้ำมันร้อน ทั้งหมดสานกันเป็นพายุแห่งกลิ่นหอมที่กวาดล้างทุกสิ่ง กลืนกินทั่วทั้งลานกว้าง!
“โฮก... โฮก!”
“กลิ่นอย่างนี้... แสบจมูกชะมัด!”
“บัดซบ!”
“ข้าแต่แรกก็ไม่ค่อยเชื่อ แต่ทำไม... ทำไมมันถึงได้หอมขึ้นมา?”
ฝูงชนอื้ออึงขึ้นทั้งลาน หลายคนถูกกลิ่นฉีกจนไอ กลับยังอดไม่ได้ที่จะสูดดมลึก ๆ
โจวเหวินคังสีหน้านิ่งสงบ ข้อมือพลิกกลับ กระทงเหล็กกวนไปมาในกระทง
แม่ทัพเกราะเหล็กในน้ำมันแดงเปลี่ยนเป็นสีแดงสดอย่างรวดเร็ว แผ่นเปลือกสะท้อนประกายมันเงาชวนให้ใจเต้น
เขาเติมสุราเหลือง น้ำซอสเต้า และน้ำตาลตามลำดับ สุดท้ายตักซุปหลวงครึ่งทัพพีเทลงไป
เสียงเอี๊ยด!
น้ำซุปเดือดพล่าน น้ำมันแดงกลิ้งคลั่ง
โจวเหวินคังปิดฝากระทง
ตุ๋น
เวลาเดินไปทีละนาทีทีละวินาที
ทั่วทั้งลานกว้างเงียบกริบราวปุยหมอกไร้เสียง
ตานับพันคู่ จ้องตรึงไปที่กระทงใบนั้นไม่วางตา
ตามรอยแยกของฝากระทง ไอสีขาวลอยออกมาเรื่อย ๆ พร้อมกลิ่นหอมเผ็ดชาสดที่เข้มข้นขึ้นทุกขณะ ยิ่งชวนให้หลงใหล
กลิ่นนั้นราวกับมีชีวิต ลอดเข้าจมูกทุกคน ปลุกปลั่งปลายลิ้น ปลุกตัวหนอนในท้องให้คลุกคลี
บ้างเริ่มกลืนน้ำลาย
บ้างท้องเริ่มส่งเสียงร้องโดยไม่ยอมรับคำสั่ง
ในที่สุด!
โจวเหวินคังเปิดฝากระทง!