“เอ๊ากกก!!!”
ครานี้
เสียงกรีดร้องของสุนเต๋อเซิ่งดังก้องไปทั่วคุกกรมอาญา
ความเจ็บปวดนั้น บรรยายเป็นคำพูดแทบไม่ได้
ด้านข้าง
จ้าวหมิงหยวนมองด้วยดวงตาเปี่ยมสยอง
เขากลั้นไว้อีกไม่อยู่ ปลดปล่อยออกมาอีกแล้ว...
“เป็นใคร?”
เกาหยางสีหน้าเรียบนิ่ง เอ่ยถามอีกครั้ง
สุนเต๋อเซิ่งเจ็บปวดจนตัวสั่นเกร็งทั้งกาย แต่ยังคงกัดฟันแน่นว่า “อาเกา กระหม่อม... กระหม่อมแท้จริงไม่ทราบว่าฝ่าบาททรงถามถึงสิ่งใด... กระหม่อมเป็นคนฆ่าเชินมอ กระหม่อมเป็นผู้ลงมือ กระหม่อมยอมรับความผิด กระหม่อมยอมจำนนต่อกฎหมาย!”
“แต่เรื่องที่หนังสือพิมพ์จื้อเหยียนรายงานเรื่องการฉ้อโกงนั้น ไม่มีอยู่จริง มันเป็นคำกล่าวหลอกลวงราษฎรต่างหากอาเกา!”
เกาหยางมองเขา
ดวงตาคู่นั้น เรียบนิ่งจนน่าขนลุก
แล้วเขาก็ยิ้ม
รอยยิ้มนั้นทำให้สุนเต๋อเซิ่งรู้สึกเยือกเย็นวูบไปทั้งดวงใจ
“เฉินเซิ่ง”
“กระผมอยู่ที่นี่”
“ไปเอาตะปุ่มอีกสักหลายเล่มมา อ๋องยามนี้ อยากฝึกฝีมืออันนี้ให้เชี่ยวชาญเสียหน่อย”
“วางใจเถิด ตราบใดที่อ๋องไม่ดึงตะปุ่มออก เจ้าก็มีโอกาสมากที่จะไม่เลือดไหลจนถึงแก่ความตาย อ๋องจะปักตะปุ่มยาวให้เจ้าอีกหลายเล่ม”
สุนเต๋อเซิ่งหวาดหวั่นจนสิ้นสติ
เขาเคยเห็นคนโหดเหี้ยมมานับไม่ถ้วน ได้สอบสวนนักโทษสำคัญมามากมาย แต่ไม่เคยเห็นใครแบบนี้มาก่อน
ไม่สอบสวน ไม่ถาม ไม่เล่นงานจุดตายสำคัญ มีแต่ทารุณกรรม
ราชันย์แห่งความตาย... แท้จริงคือราชันย์แห่งความตาย!
“ข้าจะพูด!”
“ข้าจะพูด!”
สุนเต๋อเซิ่งในที่สุดก็แตกสลาย ตะโกนเสียงดังว่า “คือขุนนางล่างแห่งกรมพิธี จิวเหวินเหอ! เชินมอคนสุดท้ายที่เขาไปพบ คือเขาที่บังคับให้กระหม่อมลงมือสังหาร!”
ฝ่ามือของเกาหยางสะดุดหยุดเพียงเล็กน้อย