ยามดึก
คุกกรมราชทัณฑ์
โถงเดินแคบสลัวกลับมืดส่งกลิ่นอับชื้นคลุ้งคล่อง เพลิงคบไฟบนผนังขับไล่ความมืด เสียงปราดปร่าดังแทรกแตรวจ
เกาหยางในฉลองพระองค์สีขาวราวจันทร์เดินย่องก้าวช้าอยู่หัวธาร
เบื้องหลัง เฉินเซิ่งกับอู๋ก่วงนำทหารรักษาองค์ 20 นาย เกราะกระทบกันกึกก้อง เบื้องหลังอีกคือจางผิง จางโซ่ว พร้อมด้วยกองจิ่นอีเหว่ย
การเดินทัพใหญ่หลวงเช่นนี้ ยังผู้คุกทุกคนคนต้องคุกเข่าลงสองข้างทาง ตัวสั่นเทิ้ม
ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าขึ้นมอง
เกาหยางเดินไปจนถึงหน้าห้องขังที่ลึกที่สุด แล้วหยุดฝีเท้า
ประตูห้องขังเปิดออก
ซุนเต๋อเซิ่งกับจ้าวหมิงหยวนถูกมัดติดอยู่บนโครงไม้ทรมาน เมื่อเห็นเกาหยาง ทั้งคู่สะดุ้งพร้อมกัน
ซุนเต๋อเซิ่งยังดี แต่ใบหน้าจ้าวหมิงหยวนขาวซีดไปแล้ว
เกาหยางแจ้งดวงพระเนตรเย็นเยียบ ก้าวเข้าไปภายใน
ท่านมิได้เอ่ยวาจาใด หากแต่ยื่นมือหยิบแส้ที่แขวนอยู่บนผนัง ขึ้นเขย่าเบา ๆ
แล้วท่านก็มุ่งตรงไปยังซุนเต๋อเซิ่ง
"เกาเสี่ยงเสียง..."
"เกาเสี่ยงเสียง ท่าน...ท่านทำสิ่งใดกัน..."
ซุนเต๋อเซิ่งรู้สึกไม่ดี กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ใบหน้ากระวนกระวายเอ่ยขึ้น
เกาหยางมิได้แคร์ ทรงราวกับไม่ได้ยิน
จากนั้น
ท่านชูแส้ในมือสูงขึ้น
ต่อจากนั้น
"ป๊าบ!"
แส้ฟันลง!
ซุนเต๋อเซิ่งร้องลั่น เส้นเลือดฉีกออกบนตัวเขาทันใด
นั่นคือความเจ็บปวดทะลุถึงใจ เจ็บจนสีหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป
"ป๊าบ!"
เกาหยางหน้าเฉยชา
แส้ฟันอีกครา
"ป๊าบ!"
"ป๊าบ!"
"ป๊าบ!"
เกาหยางฟันแส้ต่อกันไม่ยั้ง ครั้งยิ่งกว่าครั้งเล่า ตลอดมิได้เปล่งวาจาสั่งสอนสักคำ มิได้สอบสวนสักประโยค